sábado, 22 de junho de 2019

DATEGLI VOI STESSI DA MANGIARE



Riflessione a partire di Lc 9,11b-17



   Celebriamo oggi la festa del Corpo e Sangue di Cristo, la festa popolare dell’Eucaristia. Diversamente dal Giovedì Santo in cui abbiamo un clima più di raccoglimento e riflessione, oggi è un giorno di festa e di intensa gioia in cui esprimiamo pubblicamente la nostra fede nell’eucaristia, presenza reale di Gesù tra noi. Il Concilio Vaticano II definisce l’Eucaristia “Sorgente e finalità di tutta la vita e missione della Chiesa”. Le letture parlano della relazione che esiste tra Eucaristia e Vita, tra il Pane che è Cristo e il pane che alimenta il corpo. Non è possibile entrare in comunione con il Corpo del Signore senza vivere la fraternità, la solidarietà e la condivisione. 

     Il primo brano ci presenta la figura del re e sacerdote Melchisedek, che offre ad Abramo pane e vino, dopo averlo benedetto nel nome del Signore. Questo sacerdote è considerato figura di Cristo sommo ed eterno sacerdote. Anche se appartiene a un popolo diverso da quello di Abramo, ha saputo condividere, sentirsi fratello. Questa è la esperienza che ogni Eucaristia ci fa vivere.

     Nel secondo brano Paolo racconta l’Istituzione dell’Eucaristia, facendo memoria del grande dono fatto dal Signore mentre mangiava con i suoi in un clima di famiglia, di intimità, di confidenza e di accoglienza. Tutti questi valori erano incompatibili con le discordie e divisioni che la comunità di Corinto stava affrontando. Dobbiamo stare attenti perché il nostro modo di comportarci nel quotidiano non sia una negazione del Cristo che celebriamo e riceviamo nell’eucaristia.

       Nel Vangelo ci viene presentata la moltiplicazione dei pani secondo Luca. Con il suo racconto, l’evangelista ci spiega cosa significa ‘spezzare il pane’ nel giorno del Signore. Quello che richiama la nostra attenzione all’inizio del brano è che Gesù accoglie le folle e annuncia loro il Regno di Dio con parole e gesti. Le parole di Gesù sono “la risposta di Dio al bisogno di pienezza che ognuno si porta dentro”; e i suoi gesti agiscono per sanare, per guarire per donare vita nuova.

     Gesù condanna l’indifferenza dei discepoli che gli consigliano di congedare la gente affinché provveda per proprio conto a procurarsi il cibo. La risposta di Gesù: ‘Voi stessi date loro da mangiare’ non indica soltanto dare qualcosa perché il popolo possa mangiare ma anche un darsi in alimento come Gesù fa. Così ogni persona che mangia Gesù diventa a sua volta eucaristia, cioè, dono per gli altri coltivando gli stessi sentimenti di Gesù. Con Gesù non si impara a moltiplicare pani ma a condividere con i fratelli quello che si ha e quello che si è.

      Celebrare veramente l’Eucaristia è accogliere Gesù e essere trasformati in colui che riceviamo. Questo ci fa superare ogni indifferenza riguardo gli altri. Colpiti dall’amore del Sacro Cuore, dopo ogni Eucaristia celebrata, siamo inviati ad essere moltiplicatori di quest’amore, attenti a chi soffre. “Attraverso la condivisione del pane si risolve il problema della fame. Finché le persone trattengono i doni per sé, c’è l’ingiustizia e c’è la fame; quando quello che si ha non si considera esclusivamente proprio ma lo si condivide per moltiplicare l’azione creatrice del Padre si crea la sazietà si crea la abbondanza”. Che la celebrazione del Corpo e il Sangue del Signore ci motivi ad essere quello che siamo chiamati a vivere: un solo corpo veramente unito nel quale tutte le divisioni siano superate.

Fr Ndega
Revisione dell'italiano: Giusi

sábado, 15 de junho de 2019

UMOJA WA UTATU MTAKATIFU NI CHEMCHEMI YA UMOJA WETU



Mit 8: 22-31; Rum 5: 1-5; Yoh 16,12-15



      Utatu Mtakatifu ni fumbo la Mungu aliye ushirika wa Baba na Mwana na Roho Mtakatifu, yaani fumbo la upendo. Upendo ni utambulisho wa Mungu. Hivyo, “Mungu ni Utatu kwa sababu ndiye upendo”. Yeye ni Mungu wa kipekee lakini haishi peke yake kwa sababu alitaka kuwa ushirika wa upendo. Uumbaji wote ni uenezi wa nafsi yake na fumbo lake. Viumbe vyote vinaitwa kuingia katika ushirika huu wa upendo na kuwa maonyesho ya wema wake. Tunaposema ishara ya msalaba, yaani, “Kwa jina la Baba na la Mwana na la Roho Mtakatifu”, tunakiri kwamba nafsi yetu ndiyo makao ya uwepo maalum tangu ubatizo wetu. Ndio uwepo wa upendo na kutuomba uhusiano wa upendo nawe. Inawezekaje Mungu Mkubwa mno akae ndani yetu wadogo mno?

    Hilo ndilo fumbo kubwa kuliko yote ya imani yetu. Kutoka ufunuo wa Yesu tunapata kujifunza mengi na kuendelea kwa msaada wa Roho Mtakatifu ili tujihisi kuhusishwa katika fumbo hili hata bila kufahamu kamili. Kuna hadithi fulani inayoongea zaidi kuhusu hali hii: “Siku moja Mtakatifu Agostino alikuwa akitembea katika pwani ya bahari, akijiuliza swali kuhusu fumbo la Utatu Mtakatifu, akisema, “inawezekanaje Mungu kuwako kama Mmoja na Utatu wakati huo huo? Ghafla, alimwona mtoto mdogo aliyefanya shimo katika mchanga na kukimbia kwenye bahari, akichukua maji kidogo na kuyaweka shimoni. Baada ya kuangalia mchezo huu wa mtoto mdogo kwa mara nyingi, Agostino aliamua kumwuliza maana ya mchezo huo. Mtoto mdogo akamjibu akisema: “Najaribu kuweka maji yale yote ndani ya shimo hii”. Ameshangaa sana, Agostino akasema: “Hutapata kufanya hivyo kamwe!” Kisha, mtoto mdogo akamwambia akisema: “ni rahisi kwangu kuyaweka maji yale yote shimoni kuliko wewe ukapate kufahamu fumbo la Utatu Mtakatifu kwa akili yako. Mwishowe, mtoto mdogo alitoweka na Mtakatifu Agostino akajiambia mwenyewe: “Labda mtoto huyo alikuwa malaika fulani!”

      Hadithi hii inatufundisha hali muhimu sana, yaani, fumbo la Utatu Mtakatifu sio fumbo la kufahamika bali la kukaribishwa. Ikiwa tunajifungua zaidi kwa fumbo hili tunaweza kuhisi zaidi fumbo hili ndani yetu. Ujumbe wa masomo ya leo unatusaidia katika mwendo huu. Katika somo la kwanza hekima anajifunua kama nafsi ya Mungu. Hekima hii ni Mwana wa Mungu ambaye yuko pamoja na Mungu milele na kutenda naye kabla ya kuumbwa ulimwengu. Yeye ni Akili ya Mungu na viumbe vyote vilivyokuwako viliumbwa kwa njia yake, pamoja naye na ndani yake. Yeye ni ukamilifu wa viumbe vyote. Somo la pili linatuambia kwamba Mwana alitushirikisha katika utukufu wake na Baba. Kupitia yeye tulipewa Roho Mtakatifu ili tuishi kama watoto. Tendo la Roho huyu limemimina mioyoni mwetu pendo la Mungu likithibitisha kwamba sisi ni watoto wake na hivyo tunaweza kumwita Baba yetu kwa uhuru kabisa. Ikiwa sisi ni watoto sisi pia ni warithi pamoja na Yesu kwa kupokea uhai wake wa kimungu. Ndiyo hali hii ambayo ubatizo wetu unatufanya kuishi.
    
      Umuhimu wa ujumbe ambao Yesu ametukabidhi ni kwamba yeye ndiye ukweli wa Baba na kutenda kwa Roho Mtakatifu. Mungu ndiye Utatu na hutenda pamoja kwa ushirikiano kamili. Yesu, aliyetumwa na Mungu Baba, alitangaza ukweli akiwahusisha watu katika ushirika sawasawa anaoishi Baba na Roho Mtakatifu. Utimizaji wa ahadi kuhusu ujio wa Roho huyo unatuhakikishia umoja wetu, kutuunganisha kama wana wa familia moja. Kupitia Roho huyo tunaangazika ili tuweze kukumbuka mafundisho ya Yesu na kuyatangaza kwa uaminifu. Wakati sisi hupendana tunaonyesha ukweli wa uhusiano wetu na Mungu na hali ya Mungu mwenyewe kama Utatu Mtakatifu. Tunapoishi uhusiano wa kweli na Yesu vivyo hivyo tunahisi ndani yetu tendo la Baba na Roho wake. Uzoefu wetu wa Yesu katika Ekaristi ni uzoefu wa Utatu Mtakatifu. Mungu anatumikia anakaa kati yetu na ndani yetu. Yeye anatuunganisha naye na miongoni mwetu. Hili ni fumbo la ushirika ambao Mungu ametuhusisha kwa maana anataka tuwe washiriki katika uhai wake mwenyewe. Kwa hivyo, tuombe atukuzwe Mungu Baba na Mwana na Roho Mtakatifu...

Fr Ndega

domingo, 2 de junho de 2019

YESU ANATENDA PAMOJA NA WANAFUNZI WAKE KUPITIA ROHO WAKE



Kutafakari kuhusu Mdo 1, 1-11; Waef 1, 17-23; Lk 24, 46-53



     Siku ya leo tunasherehekea kupaa kwa Bwana wetu Yesu Kristo. Yeye alifanya kazi miongoni mwa wanadamu kwa miaka mitatu. Kupaa ni hitimisho ya kazi yake, lakini anaendelea kuwepo ulimwenguni kupitia Roho wake. Basi, sikukuu hii inatufafanulia fumbo la kuaga na uwepo wa Yesu kwa sababu yeye hakumwacha Baba alipokuja kwetu wala hakutuacha alipomrudia Baba. Kupaa kwake kunaongea kuhusu njia mpya ya uwepo wake miongoni mwetu kwa kutangaza hatua mpya ya kazi yake. Huu ni wakati wa Kanisa lililo jumuiya ya wanafunzi wa Yesu. Ujumbe muhimu kuhusu hali hii ni wazi sana hasa katika maandiko mawili ya Luka, yaani, Injili na kitabu cha Matendo ya Mitume. Katika Injili yeye anajulisha vitendo vya Yesu, na katika Matendo ya Mitume anajulisha vitendo vya wanafunzi wake waliosaidiwa na Roho wake Mtakatifu.    

     Kuonekana kwa Yesu kwa muda fulani kuwaimarisha wanafunzi wake kugundua tena maana ya uanafunzi, wakishinda hofu na mashaka kuhusu hali ya ufufuko wake. Uzoefu huo ulikuwa mpya sana kwao naye Yesu alifahamu kwamba alipaswa kuwa na utulivu kwa sababu ya imani yao ndogo. Mwendo ulikuwa wa muda mrefu, lakini wenye ufanisi sana, ukisababisha mabadiliko makubwa maishani mwa wanafunzi, yaani, kutokana na uzoefu wa wanaume wenye hofu kuwa mashahidi wenye ujasiri.

    Katika maneno yake ya mwisho, Yesu aliwasaidia kufahamu uhusiano kati ya yale aliyoyatenda na kufundisha na yale yaliyoandikwa na manabii wa zamani. Habari ya toba na ondoleo la dhambi linapaswa kuwa umuhimu wa ujumbe wa waliotumwa kwa jina la Yesu aliye uso wa huruma ya Mungu Asiyeonekana. Uzoefu wao na Yesu uliwawezesha kuwa wanafunzi wa kweli, lakini walipaswa kuingoja nguvu kutoka juu ili waweze kuwa mashahidi wa Bwana Yesu tangu Yerusalemu mpaka mwisho wa nchi. Roho mmoja aliyekuwepo katika mwanzo wa uumbaji na wakati wa utume wa Yesu ataiongoza kazi ya wanafunzi wake.

       Yesu aliyashiriki mamlaka yake na wanafunzi wake ili wawatumikie watu, wakiwatendea mema. Kutokana na mfano wa kujisalimisha kwa Kristo ushuhuda wao wa kwanza ni kujitolea bila kipimo. Wanafunzi  walitumwa kama wajumbe wa habari njema kwa mataifa yote kwa sababu injili haina mpaka. Yesu alikuwa amewaahidia kuandamana nao mpaka upeo. Ingawa uwepo wake wa kimwili hauwezi kuonekana tena, Roho wake anawahakikishia kwamba hawatendi peke yao katika kazi. Uwepo wa Roho wa Yesu ulifanya maneno yao yawe ufanisi kupitia ishara nyingi na matendo mazuri.

      Kulingana na Mtakatifu Paulo, Roho ambaye aliwapewa kwa jumuiya ya kwanza ni Roho wa umoja. Kupitia Roho huyo tunaweza kumjua Mungu vizuri na kuishi katika umoja miongoni mwetu kama anavyotarajia Bwana wetu. Kila mtu anaitwa kuchukua ahadi hii ya umoja kama maana ya utambulisho. Katika jumuiya ya Kikristo tumezipokea zawadi nyingi kutoka kwa Mungu ili tuwe zawadi sisi kwa sisi, na kusaidia kujenga mwili mmoja, ambao ni takatifu na hai kwa sababu ni Roho mmoja anayetenda ndani yake. Hili ni fumbo la uwepo wa Yesu katika kanisa lake ambalo ni mwili wake mwenyewe naye yu kichwa cha mwili huu.

    Malaika waliwaambia wanafunzi wa kwanza na kutuambia pia siku ya leo: “mbona mmesimama mkitazama mbinguni?” Hakika kama Wakristo tunahitaji kurudisha mtazamo wetu kwa Yesu aliye mfano wetu na kichwa chetu ili tuendelee kazi yake kwa uaminifu, lakini hatuwezi Kubaki wamesimama kutazama mbinguni kama ishara ya uvivu na utazamaji na kipooza. Bwana anatutaka tuwe waangalifu na wenye ufanisi kama ilivyoandikwa: “Wabarikiwa watumishi wale ambao watakuwa wakitumikia Bwana wao atakaporudi”. Maisha ya Kikristu ni kutafakari na kitendo, imani na matendo. Ishara za uwepo ufanisi wa Yesu zinaonyeshwa kupitia mapendo ya wale wanaomwamini na kuzifuata nyayo zake. Roho Mtakatifu afanye uwepo wa Yesu uwe ufanisi katika maisha yetu na kazi zetu ili tuendelee utume wake kwa uaminifu.  

Fr Ndega

segunda-feira, 27 de maio de 2019

ESSERE DIMORA DI DIO



Riflessione su Atti 15, 1-2.22-29; Ap. 21, 10-14.22-23; Gv 14, 23-29



           Il messaggio chiave di questi testi riguarda la presenza e dimora di Dio nel mondo e in ogni persona attraverso l'amore. Questa realtà ci invita a rinnovare il nostro impegno di battezzati, quali tempio dello Spirito, per crescere nell’intimità con Colui che ha voluto dimorare in noi.

       La prima lettura fa riferimento alle conclusioni del “primo concilio” della Chiesa avvenuto a Gerusalemme a causa di una divergenza di idee sulla situazione di coloro che abbracciano la fede in Cristo. Questo modo di risolvere le cose è sempre stata una caratteristica della nostra Chiesa. Tramite questo avvenimento si cerca la guida dello Spirito Santo e l’ascolto fraterno affinché ogni decisione sia presa per l’edificazione di tutto il corpo. Il risultato di questo evento è stato la composizione di una lettera di orientamento e incoraggiamento per coloro che trovano in Gesù la ragione della loro esistenza e per questo sono chiamati a rinunciare a ciò che non va d’accordo con questa identità. Secondo la visione di Giovanni nella seconda lettura, Dio ha fatto dimora nel mondo per mezzo di Gesù, il suo Tempio vero, attraverso il quale siamo sicuri di trovarlo. La meta del nostro pellegrinaggio come popolo che Egli ama è quella di condividere la sua stessa gloria e luce attraverso il Figlio, Luce del mondo.

         Nel Vangelo continuiamo la riflessione sul discorso di addio di Gesù che motiva i suoi discepoli a custodire la sua parola come segno del loro amore per lui. I discepoli hanno una buona ragione per farlo perché in questo modo diventeranno dimora della Trinità. Il rapporto di comunione tra il Padre, il Figlio e lo Spirito Santo non è chiuso in se stesso, anzi, è invito alla partecipazione da parte di coloro che sono chiamati a continuare l’opera di Gesù. La condizione per questa partecipazione è la custodia della Parola del Figlio, che ha la sua origine nel Padre ed è accessibile a tutti attraverso l’azione dello Spirito Santo, il Paracleto (Consolatore). Egli ha il compito di aiutare i discepoli a ricordare tutti gli insegnamenti di Gesù. I discepoli sono invitati a fare un nuovo passo nel loro cammino e le parole di Gesù portano l’incoraggiamento di cui hanno bisogno.

     Gesù non lascerà i suoi discepoli come orfani. Egli scomparirà fisicamente, ma continuerà ad essere presente in mezzo a loro attraverso l’amore. Dove c’è Gesù c’è anche il Padre e lo Spirito Santo. Se la volta scorsa abbiamo riflettuto sulla necessità di amarsi gli uni gli altri come Gesù ci ha amati, oggi il riferimento è l’amore dei suoi discepoli verso il maestro, la vera via verso Dio. Da questo dipende la loro identità di discepoli. Come eredi della missione dei primi discepoli, dobbiamo crescere nella consapevolezza di questa presenza nella nostra vita e della necessità di vivere secondo questa presenza. Gesù viene a noi insieme con il Padre e lo Spirito Santo e la sua venuta è molto efficace, secondo il padre della Chiesa Gregorio Nissa: “Vengono da noi affinché possiamo andare da loro; vengono ad aiutare in tempo di guai; Andiamo da loro per obbedire; vengono per educarci, andiamo da loro per contemplare; vengono a riempirci, andiamo da loro a tenere; la loro rivelazione non è esterna, ma interna; la loro dimora in noi non è temporanea, ma per sempre. Si dice che noi verremo a lui e faremo dimora presso di lui”. 

        Gesù parla del Padre con entusiasmo e riconosce l’aiuto dello Spirito Santo nella sua missione. Questo è un invito a vivere un nuovo rapporto tra noi, specie a pensare gli altri più importanti di noi stessi e riconoscere il loro lavoro più importante del nostro. La rivelazione di Gesù pone una grande sfida a noi che siamo stati invitati a continuare la sua opera. Egli desidera che attraverso le nostre parole e azioni il mondo lo conosca. La nostra fedeltà sarà risultato di un ascolto fedele della sua parola, che è dimostrazione del nostro amore per lui. Quando viviamo un rapporto profondo con Gesù permettiamo che la trinità dimori in noi. Sappiamo che questo è vero dal nostro battesimo, ma non sempre abbiamo vissuto secondo questa presenza. Questa riflessione ci motiva a prendere coscienza di questa divina presenza in noi e rinnovare la nostra amicizia con Essa.

Fr Ndega
Revisione dell'italiano: Giusi

domingo, 26 de maio de 2019

KUWA MAKAO YA MUNGU



Kutafakari kutoka Mdo 15,1-2.22-29; Ufu 21, 10-14.22-23; Yoh 14, 23-29



       Ujumbe muhimu wa maandiko haya ni kuhusu uwepo na makao ya Mungu ulimwenguni na ndani ya kila mtu kupitia upendo. Hali hii inatualika kufanya upya ahadi zetu za waliobatizwa na kuboresha uhusiano wa kweli na yule ambaye anapendezwa kukaa ndani yetu.

      Hali ya somo la kwanza inaongea kwamba mwanzoni mwa kuinjilisha wanafunzi wa Yesu walihitaji utambuzi sana watangaze habari njema ya Yesu bila kipimo na masharti. Baadhi ya desturi za binadamu ni kama mzigo katika uhusiano wa watu na Mungu. Mazungumzo ya Paulo na Barnaba pamoja na mitume wengine wameongozwa na Roho Mtakatifu ni mfano wazi kuhusu njia ya Kanisa ya kutenda ili liweze kutatua shida na magumu miongoni mwa wana wake kwa sababu ya tofauti ya tamaduni, ya mawazo na kadhalika. Matokeo ya mwendo huu ni kutia moyo kupitia waraka wa mwongozo kwa ajili ya jumuiya na ya kujenga mwili mzima. Kulingana na mtazamo wa Yohana, Mungu alifanya makao duniani na kupitia Yesu, aliye hekalu la kipekee tunaloweza kukutana na Mungu kwa kweli. Lengo la safari yetu kama Watu wa Mungu ni kushiriki katika utukufu wake na kutia nuru kupitia Mwana wake aliye mwanga wa ulimwengu.

      Katika injili tuko na hotuba ya kuaga ya Yesu anayewashauri wafuasi wake walishike neno lake kama alama ya upendo wao kwake. Wanafunzi wana maana nzuri ya kufanya hivyo kwa maana hiyo ni njia maalum ya kuwa makao pa Mungu. Uhusiano wa ushirika kati ya Mwana na Baba na Roho Mtakatifu sio kufungwa bali ni mwaliko wa ushiriki wa wale watakaoendelea kazi ya Yesu ulimwenguni. Kipimo cha mwendo huu ni neno lake linalo asili katika Baba na linapatikana  kwa wote kupitia tendo la Roho Mtakatifu. Roho huyo ni Msaidizi anayeweza kubadilisha maisha ya yeyote anayejifungua kwa neno la Yesu. Wanafunzi wanaalikwa kuishi hatua mpya katika safari yao na maneno haya ya Yesu ni faraja inayotoa ujasiri ili wapate kushinda kila hofu.

      Yesu hakuwaacha kama walio yatima. Yeye atatoweka kwa kimwili lakini ataendelea kuwepo miongoni mwao kupitia upendo. Mahali ambapo Yesu yupo vivyo hivyo Baba na Roho Mtakatifu wapo. Ikiwa mara iliyopita (Yoh 13, 31-35) tulitafakari kuhusu haja ya kupendana kama Yesu alivyopenda, sasa muhimu ndio upendo wao kwa Yesu aliye njia ya kweli ya kumkutana na Mungu. Yeye, pamoja na Baba na Roho Mtakatifu wanakuja daima kwetu na kutarajia kukaribishwa vizuri. Ujio wao maishani mwetu ni ufanisi sana, kulingana na Baba wa Kanisa Gregori, yaani, “wanakuja kwetu twende kwao; wanakuja kusaidia wakati wa dhiki; tunakwenda kwao kwa kutii; wanakuja kwa kutuelimisha, tunawaendea kwa kutafakari; wanakuja kwa kutujaza, tunawaendea kwa kushikilia; ufunuo wao si wa nje bali wa ndani; makao yao kwetu si ya muda bali ya milele. Imesemwa tutakuja kwake na kufanya makao kwake.”  

       Yesu anaongea kuhusu Baba kwa hamu na kutambua sana msaada wa Roho Mtakatifu katika kazi yake. Huu ni mwaliko wa tuishi uhusiano mpya miongoni mwetu hata tufikirie wengine muhimu kuliko sisi wenyewe na tena kutambua kazi yao muhimu kuliko zetu. Ufunuo wa Yesu unaleta changamoto kwetu tulioalikwa kuendeleza kazi yake. Anataka kwamba kupitia maneno na matendo yetu dunia ikamjue. Bila shaka kwamba tunapaswa kuwa waaminifu na mwendo huu ni matokeo ya kulisikia na kulishika neno lake. Tendo hili ni kipimo cha upendo wetu kwake. Tunaweza kufanya hili kwa sababu alikuwa yeye aliyetupenda kwanza na kuja kwetu. Wakati tunalishika neno lake Yesu tunaruhusu kuingia kwa Utatu Mtakatifu ndani yetu. Tunajua kwamba hali hii ni kweli tangu ubatizo wetu, lakini sio daima tumeishi kulingana na uwepo huu. Tuchukue nafasi hii ili kufanya mpya urafiki wetu na uwepo huu maalum ndani yetu.

Fr Ndega

sábado, 18 de maio de 2019

MAMBO YOTE YAWEZEKANA KWA SABABU YA UPENDO



Kutafakari kuhusu Yoh 13, 31-35



      Umuhimu wa andiko hili ni amri ya upendo kama Yesu alivyofundisha. Kila kitu ambacho tunatenda kinapaswa kuwa alama ya upendo. Tendo bila upendo halina maana. Mtume Paulo aliliweka wazi jambo hilo: “Pia nikiwa na unabii, na kujua mafumbo yote na maarifa yote, na kuwa na imani yote hata kuhamisha milima, nikikosa upendo, sina maana” (1 Wakorintho 13:2).

       Mazingira ya andiko la siku ya leo ni ya karamu ya mwisho ambayo Yesu alianzisha Ekaristi iliyo sakramenti ya upendo na ya utumishi. Yesu alijua wazi kwamba Saa yake ilikuwa imefika. Katika injili ya Yohane, kila ishara ambayo Yesu anatenda ni tangazo la Saa hii ambayo inajumuisha mateso, kifo na kufufuka kwake. Kupitia Saa hii atamtukuza Baba na kutimiza utume wake. Kwa upande wa wanafunzi wa Yesu, Saa hii ni kipindi cha uamuzi, yaani, wanapaswa kuamua ikiwa wanataka kuendelea kazi ya mwalimu au la. Mwinjilisti Yohane alitaja wakati kamili ambao Yuda alitoka mahali pa mkutano na tena wakati wa kumtukuzwa kwa Yesu na Baba yake: “Sasa ametukuzwa Mwana wa Adamu, naye Mungu ametukuzwa ndani yake”.

      Mazungumzo ya Yesu na Yuda na kuondoka kwake kulikwa maandalizi kwa kipindi kifuatacho cha zawadi kubwa ya amri mpya kama urithi wa Yesu kwa watoto wadogo wake. Yesu alikuwa akizungumza nao kama vile mama na baba wanavyofanya na watoto wao. Yeye alishiriki nao hisia zake na kitu muhimu sana, yaani, amri mpya ya upendo. Kwa upande wa wanafunzi amri hii siyo amri mpya kwa sababu imekwepo tangu Agano la Kale. Lakini wanaalikwa kuiishi kwa njia mpya, kulingana na njia aliyowafundisha Yesu. Basi, pamoja na zawadi ya amri hiyo Yesu aliwaonyesha jinsi ya kuishi zawadi hii. Kipimo cha upendo wao kinapaswa kufuata upendo wa Bwana wao, yaani njia yao ya kupendana inapaswa kufuata njia aliyochagua Yesu.

      Yesu anawapenda wanafunzi wake mpaka upeo, kwa sababu hajui kupenda kwa njia nyingine. Ilikuwa kwa upendo kwamba Mungu alimtoa Mwanawe pekee kwa wokovu wa ulimwengu. Upendo tu uliimarisha kazi yake katika nyakati zote. Ilikuwa kwa upendo kwamba Mwana wa Mungu aliutoa uhai wake. Umuhimu wa mafundisho yake ni upendo kama amri mpya na kama maana ya utambulisho wa wanafunzi wake. kupitia kupendana wao kwa wao kama Yesu alivyowapenda watu wote watawatambua kama wafuasi wa Yesu. Upendo wa Yesu ndio msingi wa furaha yake, yaani, furaha ya ushirika wake na Baba, furaha ya kuishi miongoni mwa binadamu, furaha ya kuwachagua baadhi ya wanadamu kama washirika kwa ajili ya kazi yake na furaha ya kuutoa uhai kwa ajili yao. Akiushiriki upendo na wafuasi wake, Yesu aliyajaa maisha yao kwa furaha kubwa, kwa maana kuna uhusiano wa ndani kati ya upendo na furaha. Mtu anayependa kwa kweli yu mwenye furaha ya kweli.

       Kwa kupitia mfano wa unyenyekevu na utumishi Yesu aliwapa wafuasi wake amri yake mpya. Basi, mfano huu unakuwa ushuhuda wetu wa kwanza kwa ajili ya kutangaza Yesu na mafundisho yake. Uzoefu wetu wa undugu unapaswa kuwa maonyesho ya imani yetu, kama ilivyotokea na uzoefu wa Wakristo wa kwanza ambao watu walisema, “Mwone kama wanavyopendana!” Upendo wao ulionyeshwa kupitia makaribisho wao kwa wao, kushiriki pamoja, ishara za mshikamano, uvumilivu katika maombi pamoja na unyenyekevu wa moyo. Tunaalikwa kuchukua hayo kama mpango wa maisha. Upendo unapaswa kuwa umuhimu kati yetu na maana ya kazi zetu. Kupitia kupendana tu tunaweza kujitolea kama vile Kristo na kuwafanya wanafunzi wapya kwake. Kupitia kupendana tu tunakuwa wajumbe wa habari njema kwa wote. Kupitia upendo tu twatambua kwamba sio sisi ambao tunaofanya kazi wala hatutendi peke yetu bali ndiye Mungu ambaye kupitia sisi anafanya yote na kwa upendo.

Fr Ndega                                                                                                                                                                                                                                                                                               

L’AMORE RENDE POSSIBILI TUTTE LE COSE



Riflessione su Gv 13, 31-35



        La centralità di questo brano è il comandamento di amare come ha insegnato Gesù. Tutto quello che facciamo deve essere espressione di amore. L’amore che non diventa servizio, però, non è un vero amore e il servizio senza amore non ha nessun valore, come ci ricorda l’apostolo Paolo: “E se avessi il dono della profezia e conoscessi tutti i misteri e tutta la scienza, e possedessi la pienezza della fede così da trasportare le montagne, ma non avessi l’amore, non sono nulla” (1 Cor 13:2).

     Il contesto del brano del Vangelo è quello dell’ultima cena in cui Gesù istituisce l'Eucaristia, il sacramento dell’amore e del servizio. Gesù sapeva che era giunta la sua Ora. Nel Vangelo di Giovanni, ogni segno che Gesù fa annuncia quest’Ora, che comprende la sua passione, morte e risurrezione. Attraverso quest’Ora Egli darà gloria al Padre e adempirà la sua opera di salvezza. Da parte dei suoi discepoli, questo diventa un momento cruciale; essi devono decidere se continuare la missione del maestro oppure no. L’evangelista Giovanni menziona il momento giusto in cui Giuda lascia il luogo di intimità con Gesù e con gli altri ed è inghiottito dalla notte, cioè, dal dominio delle tenebre. Allo stesso tempo però, Gesù annuncia la sua vittoria su queste stesse tenebre: “Ora il Figlio dell’uomo è stato glorificato, e anche Dio è stato glorificato in lui”.

         Il dialogo di Gesù e Giuda e l’uscita dal cenacolo di quest’ultimo sono preparazione per la rivelazione che avrà luogo più tardi, quando consegnerà ai suoi il comandamento nuovo dell’amore. È molto interessante il modo con cui Gesù si rivolge ai suoi discepoli: figlioli. Egli parla con loro come una madre e un padre fanno con i loro figli.  Condivide con loro i suoi sentimenti più profondi e la cosa più importante da custodire per rimanere in lui e lui in loro: il suo amore. I discepoli avevano un’idea di questo comandamento perché esso era già presente nella Legge Mosaica, ma sono chiamati a viverlo in modo totalmente nuovo, secondo ciò che Gesù ha loro insegnato. Nuovo vuol dire “inedito”, “migliore”, “non ci sarà mai un altro come questo”. Oltre a consegnare questo grande tesoro, Gesù mostra loro come vivere questo dono. La misura del loro amore è quella del maestro che ama senza misura. Il loro modo di amare deve essere quello del dono totale di sé.

       Gesù ama i suoi discepoli fino a donare la vita per loro; infatti, Egli non sa amare in modo diverso. E’ per amore che Dio ha dato il suo unico Figlio per la salvezza del mondo. È stato l’amore a motivare la sua missione in ogni istante. È per amore che il Figlio di Dio ha dato la sua vita. Il centro del suo messaggio è l’amore come nuovo comandamento e senso dell’identità dei suoi discepoli. Tramite l’amore come lo ha vissuto il loro maestro saranno riconosciuti da tutti gli uomini come discepoli di Gesù. In Lui l’amore è la motivazione della sua gioia: la gioia della comunione con il Padre, la gioia di vivere tra gli esseri umani, la gioia di chiamare a sé dei collaboratori per la sua missione e la gioia di dare la vita per loro. E’ questo stesso amore che Egli condivide con loro riempendo di gioia la loro vita; infatti, c'è un rapporto molto profondo tra l’amore e la gioia. Solo chi ama davvero può sperimentare una gioia vera.

     Attraverso l’esempio di umiltà e di servizio Gesù ha dato ai suoi discepoli il comandamento nuovo dell’amore che diventa la nostra prima testimonianza per annunciare Gesù e i suoi insegnamenti. La nostra esperienza di fraternità deve essere espressione di ciò che crediamo, come accadeva riguardo i primi cristiani di cui si diceva: “Guarda come si vogliono bene!” Il loro amore era espresso attraverso la loro accoglienza reciproca, la partecipazione comune, i gesti di solidarietà, la perseveranza nella preghiera e la semplicità di cuore. Siamo invitati ad assumere questo come programma di vita. L’amore deve essere la centralità della nostra vita e il senso della nostra missione. Solo tramite l’amore possiamo donarci come Cristo e fare nuovi discepoli per lui. Tramite l'amore diventiamo messaggeri della buona Novella a tutti. Soltanto attraverso l’amore riconosciamo che non siamo noi a fare delle opere, ma che è Dio che opera in noi e attraverso di noi per amore.

Fr Ndega
Revisione dell'italiano: Giusi