domingo, 10 de maio de 2020

LA CRISIS DEBE SER ENFRENTADA, NO EVITADA.



Reflexión a partir de Hch. 6, 1-7; 1Pedro 2, 4-9; Jn 14, 1-12



Cierto autor afirma que la crisis es una oportunidad de crecimiento. Todos nosotros enfrentamos nuestros momentos de crisis, desde el nacimiento y todavía tenemos mucho por enfrentar. Imaginemos cuántas personas, a causa de la dificultad de entender y administrar esos momentos terminan mal. Para esto necesitamos de un acompañamiento, de una referencia, un proyecto de vida, alguien o algo en quien apoyarse. Se supera la crisis haciéndose ayudar. Hablando al nivel de la Iglesia, podemos decir que las crisis siempre la acompañaron y son una señal de su dinámica vitalidad. Es la certeza de la presencia y asistencia de aquel que es el camino, la verdad y la vida que la hace superar todas las adversidades, volviéndola más madura y más consciente de su verdadera identidad y misión.
La experiencia de los primeros cristianos nos hace entender que desde el principio el comienzo siempre fue la sinodalidad, la manera correcta de resolver las dificultades que surgieron en el seno de la comunidad. personas de buena reputación, llenas del Espíritu Santo, de sabiduría y disponibles para el servicio fraterno eran elegidas como profecía de una evangelización más integral a partir de su propia experiencia comunitaria. No son los criterios humanos los que gerencian nuestra vida como discípulos, sino la docilidad al Espíritu y la obediencia a la Palabra, que nos hace más comprometidos en la sociedad y más acogedores en relación a la diversidad.
De acuerdo con Pedro nosotros que creemos en Cristo, formamos en él un edificio espiritual, una nación Santa, el templo vivo de Dios. Llamados de las tinieblas a la luz nos volvemos hijos e hijas de Dios y la finalidad de nuestra existencia no es otra que proclamar con nuestra vida sus maravillas. De este modo, vivamos la fe en Aquel que es la esperanza que nunca decepciona, permitiendo que él lleve a la plenitud la obra que él mismo inició en nuestras vidas.
El contexto del texto del Evangelio es aquel de la última cena. Jesús hace su discurso de despedida y provoca una gran crisis en la Comunidad de los discípulos. Ellos vivieron experiencias intensas con el maestro y estas configuraron la identidad de ellos como discípulos. Ellos quieren estar con él siempre. No logran salir adelante sin él porque encontraron en él la razón de su existencia. Sin él todo es incerteza y miedo, recuerdan: sin mí nada pueden hacer.
En momentos de crisis, cuando todo parece perder el sentido, Jesús pide para no tener miedo, sino tener fe. El evangelista usa aquí el mismo verbo usado en el evento de la tempestad. De hecho, a los discípulos la ausencia del maestro trae una sensación de estar enfrentando un mar revuelto, una tempestad, contra la cual no se sabe qué hacer. Eso que Jesús les dirige palabras reconfortantes y los anima exhortándolos a tener fe y confianza en Dios y en su constante presencia en medio de ellos. Es necesario superar el miedo, porque el miedo perturba la experiencia de fe e impide ser testimonio.
Jesús quiere que los discípulos estén donde él está. Pero Jesús no está en un lugar sino en una condición: en la plenitud de la alegría de la condición divina. Él desea que todos sus discípulos experimenten la misma alegría que él experimenta, esto es, la alegría de pertenecer al padre. En verdad, Jesús quiere envolverlos en la misma comunión que él vive con el Padre, pero la condición para eso es recibir su persona como camino, verdad y vida. Jesús es el camino que nos conduce al padre; él es la verdad de Dios para la humanidad y toda la verdad de la humanidad para Dios; él es la vida dada libremente y abundante para todos.
Jesús no propone un camino para el Padre; su propia persona es el camino. Él es la imagen visible del Dios invisible. En su persona acontece la más perfecta síntesis entre lo divino y lo humano. Por eso, él es el medio más seguro para ver al Padre y experimentar su misericordia. nuestra fe no está basada en un conjunto de reglas para ser seguidas o doctrinas para ser memorizadas,  sino en una persona, Jesús. Él es la imagen del Padre. Quien ve a Jesús ve al Padre pues él y el Padre son una misma cosa. Eso significa que aunque siendo diferentes poseen la misma realidad divina que no puede ser separada. Él no necesita mostrar al Padre; Estar con él es estar con el Padre. Cuanto más buscamos conocer a Jesús tanto más entramos en intimidad con el padre.
Como expresión concreta de la propuesta de Jesús con la vida cristiana es un camino para el Padre, porque el mismo Jesús es la referencia de la verdad que buscamos y la plenitud de la vida que deseamos. A veces en nuestro caminar hay situaciones que causan miedo y que afligen nuestros corazones impidiéndonos hacer una experiencia profunda de la presencia de Jesús vivo. Hoy, él nos invita a tener fe y confianza en Dios Padre que nos ama y nos atrae para sí con lazos de ternura y misericordia. La fe nos vuelve testigos valientes de este rostro de Dios proclamando la verdad de la vida sin fin que Jesús mismo da a todos con su resurrección.

Fr Ndega
Traducion: Nomade di Dios

sábado, 9 de maio de 2020

AS CRISES DEVEM SER GERENCIADAS, NÃO EVITADAS



Reflexão sobre At 6, 1-7; 1Pt 2, 4-9; João 14,1-12



     Um certo autor afirma que “a crise é uma oportunidade de crescimento”. Todos nós enfrentamos nossos momentos de crise desde o nascimento (e ainda temos muito para enfrentar!). Imaginemos quantas pessoas, por causa da dificuldade de entender e gerenciar esses momentos, terminam mal! Para não chegar a esse ponto precisamos de um acompanhamento, um ponto de referência, um projeto de vida, alguém ou algo em que se apoiar. Se supera a crise fazendo-se ajudar. Falando ao nível da Igreja, podemos dizer que as crises sempre a acompanharam e são um sinal de seu dinamismo e vitalidade. É a certeza da presença e assistência d’Aquele que o Caminho, a Verdade e a Vida que a faz superar todas as adversidades, tornando-a mais “amadurecida” e mais consciente de sua verdadeira identidade e missão. 

     A experiência dos primeiros cristãos nos faz entender que desde o início sempre foi a sinodalidade a maneira correta de resolver as dificuldades que surgiram no seio da comunidade. Pessoas de boa reputação, cheias de Espírito Santo, de sabedoria e disponíveis para o serviço fraterno eram escolhidas como profecia de uma evangelização mais integral a partir de sua própria experiência comunitária. Não são os critérios humanos que gerenciam nossa vida como discípulos, mas a docilidade ao Espírito e a obediência à Palavra, que nos torna comprometidos na sociedade e mais acolhedores em relação a diversidade.

    De acordo com Pedro, nós que acreditamos em Cristo, formamos nele um edifício espiritual, uma nação santa, o templo vivo de Deus. Chamados das trevas para a luz, nos tornamos filhos e filhas de Deus e a finalidade de nossa existência não é outra que proclamar com a nossa vida as suas maravilhas. Deste modo, vivamos a fé n’Aquele que é a esperança que nunca decepciona, permitindo que Ele leve à plenitude a obra que ele mesmo iniciou em nossas vidas.

      O contexto do texto do evangelho é aquele da Última Ceia. Jesus faz seu discurso de despedida e provoca uma grande crise na comunidade dos discípulos. Eles viveram experiências intensas com o Mestre e estas configuraram a identidade deles de discípulos. Eles querem estar com ele para sempre. Eles não conseguem ir adiante sem ele porque encontraram nele a razão da existência deles. Sem ele, tudo é incerteza e medo, recordam: “Sem mim nada podeis fazer”.

     Em momentos de crise, quando tudo parece perder o senso, Jesus pede para não temer, mas ter fé. O evangelista aqui usa o mesmo verbo usado no evento da tempestade. De fato, para os discípulos, a ausência do mestre traz uma sensação de estar enfrentando um mar revolto, uma tempestade, contra a qual não se sabe o que fazer. E é por isso que Jesus lhes dirige palavras de conforto e encorajamento, exortando-os a terem fé e confiança em Deus e na sua constante presença no meio deles. É preciso superar o medo, porque o medo perturba a experiência de fé e impede de ser testemunha.

       Jesus quer que os discípulos estejam onde ele está. Ora, Jesus não está em um lugar, mas em uma condição: na plenitude da alegria, da condição divina. Ele deseja que todos os seus discípulos experimentem a mesma alegria que ele experimenta, isto é, a alegria de pertencer ao Pai. Na verdade, Jesus quer envolver os discípulos na mesma comunhão que ele vive com o Pai. Mas a condição para isso é a acolhida da sua pessoa como caminho, verdade e vida. Jesus é o caminho que conduz ao Pai; Ele é a verdade de Deus para a humanidade e toda a verdade da humanidade para Deus; Ele é a vida dada livremente e abundante para todos.

       Jesus não propõe um caminho para o Pai; a sua própria pessoa é esse caminho. Ele é a imagem visível do Deus invisível. Em sua pessoa acontece a mais perfeita síntese entre o divino e o humano. Por isso, ele é o meio mais seguro para ver o Pai e experimentar a sua misericórdia.  Nossa fé não é baseada em um conjunto de regras a serem seguidas ou doutrinas a serem memorizadas, mas em uma pessoa, Jesus. Ele é a própria imagem do Pai. Quem vê Jesus vê o Pai pois Ele e o Pai são uma única coisa. Isso significa que mesmo sendo diferentes, são a mesma realidade divina que não pode ser separada. Ele não precisa mostrar o Pai; estar com ele é estar com o Pai. Quanto mais buscamos conhecer Jesus tanto mais entramos em intimidade com o Pai.

      Como expressão concreta da proposta de Jesus, a vida cristã é um caminho para o Pai, porque o próprio Jesus é o ponto de referência da verdade que buscamos e a plenitude da vida que desejamos. Às vezes em nossa caminhada há situações que causam medo e que afligem nossos corações impedindo-nos de fazer uma experiência profunda da presença de Jesus vivo. Hoje, ele nos convida a termos fé e confiança em Deus Pai que nos ama e nos atrai para si com laços de ternura e misericórdia. A fé nos torna testemunhas corajosas deste rosto de Deus, proclamando a verdade da vida sem fim que Jesus mesmo dá a todos com a sua morte e ressurreição.

Fr Ndega

LE CRISI SONO DA GESTIRE NON DA RIFIUTARE



Riflessione a partire da At 6, 1-7; 1Pt 2, 4-9; Gv 14,1-12



       Diceva un autore: “La crisi è opportunità di crescita”. Tutti noi sin dalla nascita abbiamo affrontato i nostri momenti di crisi (ed abbiamo ancora tanto da affrontare!). Quante persone per la difficoltà di capire e gestire questi momenti finiscono male! Per non arrivare a questo punto abbiamo bisogno di un accompagnamento, un punto di riferimento, un progetto di vita, un qualcuno o qualcosa su cui appoggiarci. Anche parlando di Chiesa possiamo dire che il suo percorso è sempre stato segnato da crisi che sono segno della sua dinamicità e vitalità. È la certezza della presenza di Colui che è il Cammino, la Verità e la Vita che le fa superare ogni avversità rendendola più “matura” e più consapevole della sua vera identità e missione.  

     L’esperienza dei primi cristiani ci fa capire che fin dall’inizio è stata la sinodalità la via giusta per risolvere le difficoltà sorte all’interno della comunità. Persone di buona reputazione, piene di Spirito, di sapienza e disponibili al servizio fraterno venivano scelte come profezia di una evangelizzazione più integrale a partire dalla propria esperienza comunitaria. Non sono i criteri umani a gestire la nostra vita di discepoli ma la docilità allo Spirito e l’obbedienza alla Parola che ci rende impegnati nella società e più accoglienti riguardo la diversità.

     Secondo Pietro, noi che crediamo in Cristo formiamo in Lui un edificio spirituale, una nazione santa, il tempio vivo di Dio. Chiamandoci dalle tenebre alla luce, Dio ci ha acquistato per essere il suo popolo e la finalità della nostra esistenza non è altro che proclamare le sue opere ammirevoli. Cerchiamo, dunque, di vivere la fede in Colui che è la speranza che non delude mai, permettendo che sia Lui porte a compimento l’opera che ha iniziato nella nostra vita.

     Il contesto del brano del vangelo è quello dell’ultima cena. Gesù fa il suo discorso d’addio e provoca una grande crisi all’interno della comunità dei discepoli. Loro hanno vissuto esperienze intense con il maestro e queste hanno configurato la loro identità. Vogliono stare insieme a lui per sempre. Non riescono ad andare avanti senza di lui poiché hanno scoperto in lui la ragione della loro esistenza. Senza di lui tutto è incertezza e paura. Ora, tutto sembra crollare davanti a loro.

      In tempi di crisi, quando tutto sembra perdere di senso, Gesù chiede di non aver paura ma fede. L’evangelista Giovanni usa qui lo stesso verbo usato nell’avvenimento della tempesta. Per loro, l’assenza del maestro è come affrontare una tempesta senza sapere cosa fare. Proprio per questo Gesù rivolge loro parole di conforto e incoraggiamento, invitandoli alla fede e fiducia in Dio e nella sua presenza costante in mezzo a loro. È necessario superare la paura perché disturba l’esperienza di fede ed impedisce di essere coraggiosi testimoni. 

     Gesù ha detto che prenderà discepoli con sé perché dove è lui siano anche loro. La condizione di Gesù è di pienezza della gioia e della condizione divina. Lui vuole che i suoi possano sperimentare la stessa condizione: la gioia di appartenere al Padre. Gesù vuole coinvolgere i discepoli nella stessa comunione che egli vive con il Padre. La condizione per questo è quella di accoglierlo come via, verità e vita: la via che conduce al Padre; la verità di Dio per l’umanità e l’intera verità dell’uomo a Dio; e la vita dell’Eterno che Lui dona in modo libero e abbondante a tutti.

       Gesù non propone un cammino verso il Padre; la sua stessa persona è il cammino. Egli è immagine visibile del Dio invisibile. Nella sua persona si realizza la più perfetta sintesi tra divinità e umanità. Per questo egli diventa il cammino sicuro per vedere il Padre e fare l’esperienza della sua misericordia. “La nostra fede non è basata su un insieme di regole da seguire oppure dottrine da imparare, ma in una persona, Gesù”. Egli è la stessa immagine del Padre. Chiunque vede Gesù vede il Padre perché Egli e il Padre sono una sola cosa. Questo vuol dire che anche se sono diversi, sono la stessa realtà divina che non si può separare. Egli non ha bisogno di mostrare il Padre; stare con lui è stare con il Padre. Quanto più cerchiamo di conoscere Gesù tanto più entriamo in intimità con il Padre.

       Come espressione della proposta di Gesù, la vita cristiana è un cammino verso il Padre perché Gesù stesso è il punto di riferimento della verità che cerchiamo e la pienezza della vita che desideriamo. Alle volte nel nostro cammino ci sono delle situazioni che causano paura e che turbano il nostro cuore impedendoci di fare una profonda esperienza della presenza di Gesù vivente. Oggi egli ci invita alla fede e alla fiducia in Dio Padre che ci ama e ci attira a sé con legami di tenerezza e misericordia. La fede ci permette di essere testimoni coraggiosi di questo volto di Dio, proclamando la verità della vita senza fine che Cristo dona a tutti tramite la sua morte e risurrezione.

Fr Ndega
Revisione dell'italiano: Giusi


sábado, 2 de maio de 2020

QUIEN AMA, CUIDA.



Reflexión sobre Hch 2, 14a. 36-41; 1Ped 2, 20b-25; Jn 10, 1-10



Estamos celebrando el domingo del Buen Pastor y el Día Mundial de oración por las vocaciones. Queremos agradecer a Dios por el don de las vocaciones y pedirle que continúe bendiciendo a la Iglesia con muchas y santas vocaciones. La propuesta de este domingo viene desde el Papa Pablo VI, él invitó a toda la Iglesia a asumir el compromiso de rezar por la causa de las vocaciones. Rezar por las vocaciones es también obediencia al llamado de Jesús de pedir al Señor de la mies que envíe trabajadores a su viña, porque la mies es mucha y los trabajadores son pocos (Mt 10,37s). La vocación es un don de Dios, y tiene al Bautismo como fuente y a la familia como cuna. Aquel que llama espera una respuesta generosa de aquellos/as que son llamados/as.
En la primera lectura, los apóstoles proclaman con entusiasmo el misterio pascual de Cristo por el poder de Dios, como una invitación para cambiar de vida. La fuerza de sus palabras viene del Espíritu Santo que actúa en la vida de las personas que están oyendo, llevándolas al arrepentimiento y a la conversión. Para los primeros discípulos, cada momento era una nueva oportunidad para proclamar la nueva vida que Jesús entregó a todos, inclusive “a aquellos que están lejos y para todos aquellos que el Señor nuestro Dios llame”, nadie está excluido de esta propuesta salvífica.
Según San Pedro, Dios no se complace con el sufrimiento humano, sino que se complace con el modo paciente cómo lo enfrentamos. Dios no aprueba la violencia que padeció su Hijo seguida de la muerte, pero eligió el gesto de amor de Cristo de dar la vida por toda la humanidad. Cristo es la realización de las promesas de Dios, a través de él las personas encuentran la salvación. Él nos garantiza que somos hijos de Dios y que él hace por nosotros lo que hace el Buen Pastor por su rebaño. Siguiendo su ejemplo, estamos invitados a hacer lo mismo por los demás.
En el Evangelio, Jesús se revela como Pastor y puerta de las ovejas. Él utiliza verbos como conocer, llamar, escuchar, seguir, conducir y dar, para hablar de la gran diferencia que existe entre él y los que vinieron antes de él. Jesús es el Buen Pastor porque él ama las sus ovejas y la prueba de este amor es su disposición para dar la vida por ellas. Él conoce a sus ovejas y las exhorta a oír su voz que las guía en vista de ser bien nutridas y experimentar la verdadera vida.
Él usa esta imagen para hablar de su relación con sus discípulos. Es una relación basada en la confianza mutua, en la ternura y da sentido pleno a la vida de los discípulos. Como él los conoce, él espera que ellos también puedan conocerlo y seguir sus enseñanzas. La falta de intimidad con la voz del Pastor puede llevar a la división del grupo y a la pérdida de la identidad del discípulo. La forma de cuidar de Jesús es la referencia para quien tiene la responsabilidad de orientar a las personas.
Jesús es la puerta para el buen relacionamiento entre las personas y Dios. Podemos entender esta puerta usando su propia revelación como camino, verdad y vida. En primer lugar, Jesús es el camino que nos conduce al Padre, su presencia garantiza un encuentro real con Dios; en segundo lugar, Jesús es la verdad de Dios para la humanidad y toda la verdad de la humanidad para Dios; aquel que es de la verdad oye su voz (Jn 18:37) y permite ser conducido por Jesús a la verdad plena. Jesús es también la vida qué es dada libre y abundante para todos.
En Jesús, Buen Pastor, Dios mostró su protección y cuidado para con su pueblo. Quién se opone a su voz se opone a hacer la voluntad de Dios y vivir una relación de amor con él. La respuesta que él espera en relación a su invitación en los días de hoy es aquella de tener más atención a su inspiración para que podamos actuar con sabiduría en todas las elecciones que debemos hacer.
Jesús es nuestro Buen Pastor y seguir su voz - sus enseñanzas - es nuestro compromiso como ovejas de su rebaño. Nuestra vocación encuentra su realización cuando reconocemos la voz del señor, entre muchas voces que intentan guiarnos. A través de su palabra, de los sacramentos, de las enseñanzas de nuestros pastores y de su compromiso con los más necesitados, el Buen Pastor, Jesús continúa guiando y cuidando de su rebaño. Estamos invitados a dejarnos guiar en espíritu de docilidad y comunión. Por otro lado, por medio de nuestro bautismo, también nosotros somos pastores y tenemos la responsabilidad de ayudar a nuestros pastores a realizar bien su misión. Estamos invitados a actuar como los primeros discípulos, qué asumieron su vocación con alegría y entusiasmo para el bien del pueblo de Dios y el rebaño de Jesús.

Fr Ndega
Traduciòn: Nomade de Dios 


YULE ANAYEPENDA ANATUNZA



Matendo 2, 14a.36-41; 1Pt 2,20b-25; Yoh 10,1-10



    Tunaadhimisha Jumapili ya Mchungaji mwema na Jumapili ya miito. Jumapili hii inatualika kumshukuru Mungu kwa zawadi kuu ya wito na kumwomba aendelee kulibariki Kanisa lake kwa miito mingi. Pendekezo la Jumapili hili linatoka kwa Baba Mtakatifu Paulo wa VI. Yeye alilialika Kanisa zima kuchukua ahadi kwa ajili ya wito. Maombi kwa ajili ya miito ni pia utii kwa mwaliko wa Yesu ili tuombe kwa mwenye mavuno ili atume wafanyakazi kwa mavuno yake kwa sababu mavuno ni makubwa, lakini wafanyakazi ni wachache (cf. Mt 10, 37-38). Wito ni zawadi ya Mungu na ubatizo ni chemchemi yake na familia ni mwanzo. Mungu anayemwalika kila mtu hutarajia jibu kwa ukarimu kutoka kwa anayealikwa.    

       Katika somo la kwanza mitume wanatangaza kwa shauku fumbo la pasaka ya Kristo kwa nguvu wa Mungu, kama mwaliko wa mabadiliko ya maisha. Nguvu ya maneno yao yalitoka kwa Roho Mtakatifu akitenda maishani mwao na kusababisha kutubu. Kwao kila kipindi kilikuwa nafasi mpya ya kushuhudia maisha mapya aliyotoa Yesu kwa wote hata “kwa ajili ya wanaokaa mbali na kwa ajili ya kila mtu ambaye Bwana Mungu wetu atamwita kwake”. Hakuna hata mmoja anayekaa nje ya pendekezo hilo la uokovu.

      Kulingana na Mtakatifu Petro, Mungu hapendezwi na mateso ya watu bali anapendezwa na tabia ya uvumilivu ya mtu mbele ya mateso. Ndiye Kristo ukamilifu wa ahadi za Mungu na kupitia yeye watu wana uhakika wa kupata wokovu. Yeye ametufanya kuwa watoto wa Mungu naye kututunza sisi kama anavyofanya mchungaji na kondoo wake. Tukiufuata mfano tufanye vivyo hivyo kwa ajili ya wengine.

        Katika injili, Yesu anajifunua kama Mchungaji na mlango wa kondoo. Yeye anavitumia vitenzi kama kujua, kuita, kusikiliza, kufuata, kuongoza na kutoa kwa ajili ya kuongelea tofauti kati yake na wale waliokuja kabla yake. Yesu ndiye Mchungaji Mwema kwa sababu anawapenda wana kondoo wake. Utayari wake wa kufa kwa ajili yao ni maonyesho ya upendo huu. Anawajua wana kondoo wake na kuwaalika kuisikiliza sauti yake ambayo yanawaongoza kupata ukamilifu wa maisha yao.

       Akitumia mfano huu Yesu anataka kuongelea uhusiano kati yake na wanafunzi wake. Msingi wa uhusiano huu ni amini, upendo, upole nao unasababisha maisha kamili kwa wafuasi wake. Kama yeye anawajua wana kondoo wake, anatarajia kwamba wako tayari kumjua na kuyafuata mafundisho yake. Kosa la kujua njia na sauti ya mchungaji ni hatari kwa sababu linaweza kusababisha mgawanyiko wa kundi na hasara ya utambulisho wa mfuasi. Njia ya Yesu ya kuongoza na kutunza ni kipimo cha walio na jukumu la kuwaongoza watu.

       Yesu ni mlango wa uhusiano mwema kati ya watu na Mungu. Mlango huu unamaanisha vipengele vitatu. Cha kwanza, Yesu ndiye njia inayotuongoza kwa Baba; nafsi yake inatuhakikishia mkutano na Mungu. Cha pili, Yesu ndiye ukweli wa Mungu kwa binadamu na ukweli wote wa binadamu kwa Mungu; “kila mtu wa ukweli humsikiliza” (Yoh 18,37) na kuruhusu kuongozwa naye kwa ajili ya kupata ukweli kamili. Yesu ndiye uhai unaotolewa kwa hiari na kwa wingi kwa wote.

       Katika Yesu aliye Mchungaji Mwema, Mungu anaonyesha ulinzi na utunzaji wake kwa ajili ya watu wake. Upinzani dhidi ya sauti ya Yesu ni upinzani wa kuyafanya mapenzi ya Mungu na kuishi uhusiano wa upendo naye. Jibu yeye analotarajia kwa mwaliko wake siku hizi ndio uangalifu kwa msukumo wake ili tuweze kutenda kwa hekima katika maamuzi yote tunayopaswa kuchukua.

      Yesu ni mchungaji mwema na ahadi yetu kama kondoo wake ni kusikiliza sauti yake, yaani kuyafuata mafundisho yake. Wito wetu unapata mafanikio yake wakati tunaweza kuitambua sauti ya Bwana kati ya sauti nyingi zinazojaribu kutuongoza. Kupitia neno lake, sakramenti na mafundisho ya wachungaji wetu Mchungaji Mwema Yesu anaendelea kuwaongoza na kuimarisha kundi lake. Tunaalikwa kuruhusu kuongozwa kwa roho ya upole na ushirika. Hata sisi pia kupitia ubatizo tuko na jukumu la kuwaongoza wengine kwa kuwasaidia wachungaji wetu wafanye kazi yao vizuri. Tunaalikwa kutenda kama wanafunzi wa kwanza, ambao waliuchukua wito kwa furaha na kwa hamu kwa manufaa ya Watu wa Mungu na kundi la Yesu.

Fr Ndega

QUEM AMA CUIDA



Reflexão sobre At 2, 14a.36-41; 1Pt 2, 20b-25; Jo 10,1-10



       Estamos celebrando o Domingo do Bom Pastor e o Dia Mundial de oração pelas Vocações. Queremos agradecer a Deus pelo dom das vocações e pedir-lhe para continuar abençoando a sua Igreja com muitas e santas vocações. A proposta deste domingo vem do Papa Paulo VI. Ele convidou toda a Igreja a assumir o compromisso de rezar pela causa das vocações. Rezar pelas Vocações é também obediência ao apelo de Jesus de rezar ao Senhor da messe para que envie trabalhadores para a sua seara, porque a messe é grande, mas os trabalhadores são poucos (Mt 10,37s). A vocação é um dom de Deus; esta tem o batismo como fonte e a família como berço. Aquele que chama espera uma resposta generosa daqueles/daquelas que são chamados/as.

       Na primeira leitura, os apóstolos proclamam com entusiasmo o mistério pascal de Cristo pelo poder de Deus, como um convite para mudar de vida. A força de suas palavras vem do Espírito Santo que age na vida das pessoas que estão ouvindo, levando-as ao arrependimento e à conversão. Para os primeiros discípulos, cada momento era uma nova oportunidade para proclamar a nova vida que Jesus doou a todos, inclusive “aqueles que estão longe e para todos aqueles que o Senhor nosso Deus chamar”, ninguém é exclusa dessa proposta salvífica.

       Segundo São Pedro, Deus não se compraz com o sofrimento humano, mas se compraz com o modo paciente como o enfrentamos. Deus não aprovava a violência feita contra o seu Filho seguida da morte, mas acolheu o gesto de amor de Cristo de dar a vida por toda a humanidade. Cristo é a realização das promessas de Deus e através dele as pessoas encontram a salvação. Ele nos garante que somos filhos de Deus e que Ele faz por nós como faz um pastor pelo seu rebanho. Seguindo o seu exemplo, somos convidados a fazer o mesmo pelos demais.

       No evangelho Jesus se revela como Pastor e porta das ovelhas. Ele utiliza verbos como conhecer, chamar, escutar, seguir, conduzir e doar, para falar da grande diferença que existe entre ele e os que vieram antes dele. Jesus é o Bom Pastor porque ele ama suas ovelhas e a prova deste amor é a sua disposição em dar a vida por elas. Ele conhece as suas ovelhas e as exorta a ouvir sua voz que as guia em vista de serem bem nutridas e experimentar a verdadeira vida.  

        Ele usa esta imagem para falar de sua relação com os seus discípulos. É uma relação baseada na confiança mútua, na ternura e dá sentido pleno à vida dos discípulos. Como ele os conhece, ele espera que eles também possam conhecê-lo e seguir seus ensinamentos. A falta de intimidade com a voz do pastor pode levar à divisão do grupo e a perda da identidade de discípulo. O jeito de Jesus cuidar é a referência para quem tem a responsabilidade de orientar as pessoas.

     Jesus é a porta para o bom relacionamento entre as pessoas e Deus. Podemos entender esta “porta” usando sua própria revelação como “caminho, verdade e vida”. Em primeiro lugar, Jesus é o caminho que conduz ao Pai; Sua pessoa garante um encontro real com Deus; Em segundo, Jesus é a verdade de Deus para a humanidade e toda a verdade da humanidade para Deus; “aquele que é da verdade ouve a sua voz” (Jo 18:37) e permite ser conduzido por Jesus à verdade plena. Jesus é também a vida que é dada livremente e abundante para todos.

       Em Jesus, o Bom Pastor, Deus mostrou sua proteção e cuidado para com o seu povo. Quem se opõe à voz de Jesus se opõe a fazer a vontade de Deus e viver uma relação de amor com ele. A resposta que ele espera com relação ao seu convite nos dias de hoje é aquela de haver maior atenção à sua inspiração para que possamos agir com sabedoria em todas as escolhas que devemos fazer.

     Jesus é o nosso Bom Pastor e seguir a sua voz - os seus ensinamentos - é o nosso compromisso como ovelhas do seu rebanho.  A nossa vocação encontra sua realização quando reconhecemos a voz do Senhor, entre as muitas vozes que tentam nos guiar. Através da sua Palavra, dos sacramentos, do ensinamento de nossos pastores e do seu compromisso com os mais necessitados, o Bom Pastor Jesus continua a guiar e cuidar de seu rebanho. Somos convidados a deixar-nos guiar em espírito de docilidade e comunhão. Por outro lado, por meio do nosso batismo, também nós somos pastores e temos a responsabilidade de ajudar os nossos pastores a realizar bem a sua missão. Somos convidados a agir como os primeiros discípulos, que assumiram sua vocação com alegria e entusiasmo para o bem do povo de Deus e rebanho de Jesus.

Fr Ndega

CHI AMA SI PRENDE CURA



Riflessione su Atti 2, 14a.36-41; 1Pt 2, 20b-25; Gv 10,1-10



        Stiamo celebrando la domenica del Buon Pastore e la Giornata Mondiale di Preghiera per le Vocazioni. Vogliamo ringraziare Dio per il dono delle vocazioni e chiedergli di continuare a benedire la sua Chiesa con molte e sante vocazioni. La proposta di questa domenica è stata istituita dal Papa San Paolo VI nel 1964. Egli ha invitato tutta la Chiesa a prendere l’impegno per le vocazioni. Pregare per le Vocazioni è anche obbedienza all’invito di Gesù a pregare il padrone della messe perché mandi operai nella sua messe, perché la messe è grande, ma gli operai sono pochi (cf. Mt 10,37s). La vocazione è un dono di Dio, il battesimo è la sua sorgente e la famiglia la sua culla. Colui che chiama aspetta una risposta generosa da quelli che sono chiamati.

      Nella prima lettura gli apostoli proclamano con entusiasmo il mistero della Pasqua di Cristo, per la potenza di Dio, come un invito a cambiare vita. La forza delle loro parole viene dallo Spirito Santo che agisce nella vita di coloro che ascoltano portando loro al pentimento e conversione. Per i primi discepoli ogni momento è stato una nuova opportunità di proclamare la nuova vita che Gesù ha dato a tutti, anche “a coloro che sono lontano e a tutti coloro che il Signore Dio nostro ne chiamerà”; nessuno escluso da questa proposta salvifica.

      Nella seconda lettura l’apostolo Pietro ci comunica che Dio non gradisce la sofferenza delle persone, ma gradisce il modo paziente in cui è affrontata la sofferenza. Questo ci fa capire anche che Dio non ha approvato la violenza fatta al suo Figlio seguita dalla morte, ma ha accolto il gesto d’amore del Cristo nel dare la vita per tutta l’umanità. Egli è il compimento delle promesse di Dio e per mezzo di lui le persone trovano la salvezza. Ci assicura che siamo figli di Dio e che Egli agisce per noi come fa un pastore per il suo gregge. Seguendo il suo esempio, siamo invitati a fare lo stesso per gli altri.

     Nel vangelo Gesù si rivela come Pastore e porta delle pecore. Egli usa verbi come conoscere, chiamare, ascoltare, seguire, condurre e donare, per parlare della grande differenza che c’è tra Lui e coloro che sono venuti prima di Lui. Gesù è il Buon Pastore perché ama le sue pecore e la prova di questo amore è la sua disposizione a dare la vita per loro. Egli conosce le sue pecore e le invita ad ascoltare la sua voce che le guida a trovare la vera vita.

     Gesù usa questa immagine per spiegare il suo rapporto con i suoi discepoli. È un rapporto basato sulla confidenza reciproca, e nella tenerezza e che dà pieno senso alla vita dei discepoli. Come lui conosce i suoi, egli spera che loro possano conoscerlo e seguire i suoi insegnamenti. La mancanza di intimità con la voce del pastore è pericolosa perché può portare alla divisione del gruppo e la perdita della identità di discepolo. Il modo di Gesù di prendere cura è la misura di riferimento per chi ha la responsabilità di guidare le persone.

    Gesù è la porta per il giusto rapporto tra il popolo e Dio. Possiamo capire questa immagine usando la sua stessa rivelazione come “via, verità e vita”. In primo luogo, Gesù è la via che conduce al Padre; la sua persona garantisce un vero incontro con Dio. In secondo luogo, Gesù è la verità di Dio per l’umanità e l’intera verità dell’uomo a Dio; “Chi è dalla verità ascolta la sua voce” (Gv 18,37) e permette di essere portato da Gesù alla piena verità. Gesù è la vita che è donata liberamente e in modo abbondante a tutti.

       In Gesù, il Buon Pastore, Dio mostra la sua protezione e cura per il suo popolo. Chi si oppone alla voce di Gesù si oppone a fare la volontà di Dio e vivere un rapporto d’amore con lui. La risposta che egli spera al suo invito in questi giorni è l’attenzione alla sua ispirazione in modo che possiamo agire con saggezza in tutte le scelte che dobbiamo fare.

        Gesù è il nostro Buon Pastore e seguire la sua voce – i suoi insegnamenti – è il nostro impegno come pecore del suo gregge. La nostra vocazione incontra la sua realizzazione quando ci rendiamo conto della voce del Signore tra le tante voci che cercano di guidarci. Attraverso la sua parola, i sacramenti (quando a partecipazione ad essi è possibile) e l’insegnamento dei nostri pastori e il loro impegno con i più bisognosi, il Buon Pastore Gesù continua a guidare e nutrire il suo gregge. Siamo invitati a lasciarci guidare in spirito di docilità e di comunione. Ma per mezzo del battesimo, diventiamo pastori anche noi e abbiamo la responsabilità di aiutare i pastori maggiori a fare bene il loro lavoro. Siamo invitati ad agire come i primi discepoli, che hanno assunto la loro vocazione con gioia e entusiasmo per il bene del popolo di Dio e gregge di Gesù.

Fr Ndega
Revisione dell'italiano: Giusi