sexta-feira, 7 de abril de 2017

SOLIDARIDAD EN EL SUFRIMIENTO


Reflexión sobre Mt 21,1-11; Is 50,4-7; Fil 2,6-11; Mt 26,14-27,66



Estamos comenzando la semana más importante para la Comunidades cristianas. Es la semana que reúne los eventos centrales de nuestra fe, narrando con mucho simbolismo y profundidad los últimos momentos de Jesús en su existencia terrena e invitando al silencio y a la contemplación. Es una oportunidad también para rever todo nuestro caminar de compromiso con el Señor y dejarnos renovar por su ejemplo de fidelidad y decisión.

Estamos invitados a acompañar a Jesús que entra victorioso en Jerusalén para terminar su obra de amor. De hecho, él no viene montado en un caballo, con arrogancia, ni con un ejército poderoso como hacían los generales al entrar en las ciudades, sino que viene montado en un asno, lleno de bondad y misericordia así como ha sido toda su vida. Jesús es muy consciente de lo que está por suceder a él, pero no se deja perturbar. Al contrario, demuestra libertad de Hijo muy amado y enviado para salvar a la humanidad. Mientras recordamos su entrada solemne en la ciudad de la paz, recordamos también su pasión y muerte en esta ciudad que tiene también la fama de actuar de forma violenta contra los enviados de Dios. Por lo tanto, su muerte no es una fatalidad, pero el resultado de una misión profética vivida con fidelidad hasta las últimas consecuencias.

Como sabemos, el profeta Isaías presenta cuatro cánticos para hablar de identidad misionera del Pueblo de Dios, que es también llamado “Siervo del Señor”.  Estos canticos fueron compuestos durante el exilio de Babilonia y podemos encontrarlos en la segunda parte del libro de Isaías. El texto que estamos usando es el “tercer cántico” y según dice, el Siervo vive su vocación como un don de Dios para dar nueva vida a sus hermanos y hermanas. A causa de su fidelidad, enfrenta muchas humillaciones, rechazos y sufrimiento, pero no se desanima, sino que se siente acompañado y ayudado por Dios. Este siervo es figura del mismo Jesús que en su identificación con la condición humana, acepta ser humillado, ultrajado y muerto por causa de su fidelidad a Dios. Su confianza filial en Dios es la razón de su fidelidad. Por la humillación él encontró el camino de su glorificación. El camino de la humildad, de los pequeños gestos y de la opción por lo que es más insignificante, serán las auténticas señales que identificarán los que continúen su obra.

Según esta narración de Mateo, Jesús considera que su prisión, pasión y muerte serán motivo de escándalo para sus discípulos, ya que ellos todavía tenían la mentalidad triunfalista del mesías. Por lo tanto, él completa el discurso – como siempre – hablando de la resurrección y retomará con ellos desde donde empezó todo, de Galilea. Para Jesús no existe expresión de amor mayor que dar la vida por los amigos, aunque estos hayan huido (excepto las mujeres y el discípulo amado). En su grito: “Dios mío, Dios mío, ¿por qué me has abandonado?, él expresó el dolor que realmente sintió como ser humano, esto es, el dolor del abandono, el dolor de los ultrajes, el dolor de los pecados de la humanidad, etc. Y en el momento en que todo parecía haber sido en vano, tenemos la gran profesión de fe: “verdaderamente, este hombre era Hijo de Dios”.

Jesús fue abandonado por sus amigos, pero no estaba solo en la cruz, y nunca estuvo solo en su misión. De sus propias palabras tenemos este entusiasta testimonio: “Aquel que me envió está conmigo, no me dejó solo, yo hago todo aquello que le agrada”. (Jn 8,29). Por eso “el grito” que Mateo pone en la boca de Jesús debe ser reflexionado siempre en conexión con su confianza filial expresa en la versión de Lucas, pues así sucedió durante toda su vida: “Padre, en tus manos entrego mi espíritu” (Lc 23,46). De lo contrario negaríamos no solamente su obra en intima comunión con el Padre y la fidelidad de este mismo Padre.

El misterio de la pasión y muerte de Jesús no tiene como primer referencia el dolor y sufrimiento que él pasó, sino su gran amor hasta las últimas consecuencias. La muerte no fue una imposición, sino una aceptación voluntaria, esto es, libre. Jesús estaba consciente de lo que estaba haciendo las cosas bien y por eso su pasión es el comienzo de la suya victoria sobre la muerte, reavivando todas las esperanzas de los pobres y de toda la humanidad pecadora.


El sufrimiento del Hijo de Dios nos invita a reflexionar sobre la dura realidad del sufrimiento humano. Así como Dios respondió con la resurrección delante de la muerte del Hijo, podemos concluir que Dios no quiere el sufrimiento y mucho menos la muerte de las personas. Él no abandona a quien sufre y no se calla delante de su sufrimiento. Cristo hizo suyos los dolores de todas las personas de todos los tiempos. Él continúa sufriendo en nosotros cuando experimentamos dolores y probaciones en nuestro caminar. Su ejemplo nos motiva a ser presencia eficaz en la vida de los que sufren más que nosotros. Las cruces de la solidaridad y de la compasión que estamos llamados a cargar cada día, como Jesús lo hizo, vuelve nuestro sacrificio en un gesto de amor también como participación en su pasión por la salvación de toda la humanidad. 

Fr Ndega
Tradución: Nómade de Dios

SOLIDARIEDADE NO SOFRIMENTO


Reflexão sobre Mt 21,1-11; Is 50,4-7; Fil 2,6-11; Mt 26,14-27,66


       Estamos iniciando a semana mais importante para as Comunidades cristãs. É a semana que reúne os eventos centrais da nossa fé, narrando com muito simbolismo e profundidade os últimos momentos de Jesus em sua existência terrena e convidando ao silencio e a contemplação. É uma oportunidade também para revermos toda a nossa caminhada de compromisso com o Senhor e deixar-nos renovar pelo seu exemplo de fidelidade e decisão.
Somos convidados a acompanhar Jesus que entra vitorioso em Jerusalém para concluir a sua obra de amor. De fato, ele não vem montado a cavalo com arrogância e com um exército poderoso como faziam os generais ao entrarem nas cidades, mas vem montado num jegue, cheio de bondade e misericórdia assim como tem sido toda a sua vida. Jesus é muito consciente do que está para lhe acontecer, mas não se deixa abater. Pelo contrário, demonstra liberdade de Filho muito amado e enviado para salvar a humanidade. Enquanto recordamos sua entrada solene na cidade da paz, recordamos também a sua paixão e morte nesta cidade que tem também a fama de agir de forma violenta contra os enviados de Deus. Portanto, sua morte não é uma fatalidade, mas o resultado de uma missão profética vivida com fidelidade até as últimas consequências.
Como sabemos, o profeta Isaias apresenta quatro cânticos para falar da identidade missão do Povo de Deus, que é também chamado “Servo do Senhor”. Estes cânticos foram compostos durante o exílio na Babilônia e podemos encontrá-los na segunda parte do Livro de Isaias[1]. O texto que estamos usando é o ‘terceiro cântico’ e segundo este, o Servo vive a sua vocação como um dom de Deus para dar nova vida aos seus irmãos/irmãs. Por causa de sua fidelidade, enfrenta muitas humilhações, rejeição e sofrimento, mas não desanima, pois se sente acompanhado e ajudado por Deus. Este Servo é figura do próprio Jesus que em sua identificação com a condição humana, se humilha, aceita ser ultrajado e morto por causa de sua fidelidade a Deus. A sua confiança filial em Deus é a razão de sua fidelidade. Pela humilhação ele encontrou o caminho de sua glorificação. O caminho da humildade, dos pequenos gestos e da opção pelo que é mais insignificante aos olhos da sociedade serão os autênticos sinais que identificarão os que continuarão a sua obra.  
Segundo esta narração de Mateus, Jesus considera que a sua prisão, paixão e morte será motivo de escândalo para os seus discípulos, pois eles ainda tinham a mentalidade triunfalista de messias. No entanto, ele completa o discurso - como sempre - falando da ressurreição e retomará com eles a partir de onde tudo começou, da Galileia. Para Jesus não existe expressão de amor maior que a de doar a vida pelos amigos, mesmo que estes tenham fugido (exceto as mulheres e o discípulo amado João). Em seu grito: “Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste”?, ele expressou a dor que realmente sentiu como ser humano, isto é, a dor do abandono, a dor dos ultrajes, a dor dos pecados da humanidade, etc. E no momento em que tudo parecia ter sido feito em vão, temos a grande profissão de fé: “Verdadeiramente, este homem era Filho de Deus”.
Jesus foi abandonado por seus amigos, mas não estava sozinho na cruz nem nunca esteve só em sua missão. Das suas próprias palavras temos este entusiasta testemunho: “Aquele que me enviou está comigo, não me deixou sozinho, pois faço tudo aquilo que lhe agrada” (Jo 8,30). Por isso o “grito” que Mateus coloca na boca de Jesus[2] deve ser refletido sempre em conexão com a sua confiança filial expressa na versão de Lucas, pois assim aconteceu durante toda a sua vida: “Pai, em tuas mãos entrego meu espirito” (Lc 23,46). Caso contrário, negaríamos não somente a sua obra em intima comunhão com o Pai, mas também a fidelidade deste Pai.
O mistério da paixão e morte de Jesus não tem como primeira referência a dor e sofrimento que ele passou, mas o seu grande amor até as últimas consequências. A morte não foi uma imposição, mas uma aceitação voluntária, isto é, livre. Jesus estava consciente de que estava fazendo a coisa certa e por isso a sua paixão é o começo de sua vitória sobre a morte, reavivando todas as esperanças dos pobres e de toda a humanidade pecadora.
O sofrimento do Filho de Deus nos convida a refletir sobre a dura realidade do sofrimento humano. Assim como Deus respondeu com a ressurreição diante da morte do Filho, podemos concluir que Deus não quer o sofrimento nem muito menos a morte das pessoas. Ele não abandona a quem sofre e nem se cala diante do seu sofrimento. Cristo fez suas as dores de todas as pessoas todos os tempos. Ele continua sofrendo em nós quando experimentamos dores e provações da nossa caminhada. Seu exemplo nos motiva a ser presença eficaz na vida dos que sofrem mais que nós. As cruzes da solidariedade e da compaixão que somos chamados a carregar a cada dia como ele fez, torna o nosso sacrifício também um gesto de amor como participação em sua paixão pela salvação de toda a humanidade.


Fr Ndega

[1] Podemos encontrar os quatro cânticos do Servo do Senhor nas seguintes passagens: o Primeiro cântico está no cap. 42,1-7; o Segundo, no cap. 49, 1-6; o Terceiro, no cap. 50, 4-7; o Quarto no cap. 52,13-53,12.
[2] “Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste”? Este é o versículo 2 do salmo 22. Este não é um grito de desespero, mas uma súplica confiante a Aquele que tem o poder de salvar da morte.

domingo, 2 de abril de 2017

LA PIENEZZA DELLA NOSTRA VITA


Riflessione su Ezechiele 37, 12-14; Rom 8, 8-11; Giovanni 11, 1-45


        La nostra vita è un grande mistero. È un dono di Dio e trova la sua pienezza in Gesù Cristo. Quindi, la vita non finisce dopo l’esperienza terrena. L’eredità di vita di coloro che ci hanno lasciato ha un grande valore per noi che siamo chiamati a continuare il nostro cammino di fede vivendo con senso. Se non possiamo vedere ancora una volta coloro che ci hanno preceduto, i valori che hanno vissuto e ci hanno lasciato testimoniano che la loro presenza in mezzo a noi non era stata vana. San Giovanni Calabria aveva l’abitudine di dire, “Se noi portiamo Dio in noi, faremo del bene anche solo per il nostro passaggio”. Cosi, celebrare i nostri cari è una dimostrazione di come essi continuano ad essere presenti nella nostra vita e come ci aiutano nel nostro cammino. Nel mistero di Gesù Cristo, che è la resurrezione e la vita, riusciamo a capire la comunione che esiste tra noi e i nostri predecessori e rinnoviamo la speranza di ottenere in lui la piena realizzazione per la nostra vita.

        Secondo il testo di Ezechiele, al popolo di Israele che era in esilio sembrava di essere come morto e chiuso nella tomba. Dio che ama il suo popolo non voleva che rimanesse in questa situazione e nemmeno che fosse vittima di qualsiasi forza che produce morte. Condividendo con loro il suo spirito di vita, Dio si è rivelato come la fonte della vita e desidera che il suo popolo possa avere la vita senza fine. Così, si è adempiuta la sua gloria, perché “la gloria di Dio è l’essere umano vivente”. In questa prospettiva, San Paolo ci invita a considerare che il popolo che è di Dio è aperto alla vita e la promuove. Il cammino di fede è un cammino di vita costantemente rinnovata dallo Spirito di Dio. Questo Spirito che ha risuscitato Gesù vive in noi per farci persone di Cristo e figli di Dio. Siamo chiamati a vivere in eterno e con la forza di questo Spirito di Dio realizzeremo pienamente la nostra vocazione, sperimentando una resurrezione simile alla quella di Gesù.

        Dio vuole che partecipiamo della sua stessa vita come è successo nell’esperienza di amicizia tra Gesù e i suoi tre amici, vale a dire Marta, Maria e Lazzaro. Ci sono due sorelle, ma una sola certezza: “Signore, se tu fossi stato qui, mio ​​fratello non sarebbe morto! (Gv 11,21)”. La persona che vive un rapporto d’amore con Cristo riconosce con facilità la sua vera identità. I molti incontri di questi tre amici con Gesù li hanno resi capaci d’accoglierlo e riconoscerlo come il Messia di Dio, la Risurrezione e la Vita. La notizia che Marta porta alla sorella Maria, vale a dire “Il Maestro è qui e ti chiama”, ha la stessa forza dell’espressione “Lazzaro! Vieni fuori!” Queste parole mostrano un modo proprio di Dio d’agire, chiamando a se’ coloro che egli ama. In Cristo, Dio si lascia colpire dal dolore e sofferenza delle persone. L’invito a Maria a incontrarsi con Gesù e a Lazzaro a lasciare la tomba, era un invito a lasciare il dolore per trovare la gioia, lasciare il buio per trovare la luce, lasciare la morte al fine di ottenere la vita.

         La resurrezione di Lazzaro è un annunzio della resurrezione di Cristo e della certezza della nostra risurrezione in Cristo. Questo motiva la nostra speranza e dà senso alla nostra fede. Per questo San Paolo dice: “Se Cristo non è risuscitato, vana è la nostra fede e anche la nostra speranza è vana”. Il Dio in cui crediamo è il Dio della vita e quando ci dà la vita, si unisce a noi e fa di noi i suoi figli amati. Per questo, la sofferenza in questa vita, non può essere paragonata alla gloria che ci sarà svelata. Mentre siamo qui, impariamo a consegnarci come ha fatto Gesù, che anche nel momento di dolore e della sofferenza si abbandonò con totale fiducia nella provvidenza di Dio, vale a dire: “Padre, nelle tue mani consegno il mio spirito”. Questo dovrebbe essere il grido della nostra anima convinti che Dio non ci lascia, né rimane in silenzio dinanzi a ciò che ci accade. Davanti alla morte di Gesù, la risposta di Dio è stata la risurrezione del suo Figlio. Questa situazione ci dà la speranza di resurrezione anche per noi, assicurando una vita piena perché egli non è Dio dei morti, ma dei vivi. Quindi dovremmo proclamare che Dio non vuole la morte. In Gesù egli si rivela come “la risurrezione e la vita”.

          Siamo invitati a proclamare la fede in Gesù che ha vinto la morte e riconoscere che la sua risurrezione ci ha fatto diventare eterni. Dio ci attira a se’ con la sua compassione e rimane con noi tramite suo Spirito. Proclamare la fede nella risurrezione dei morti è rendersi conto che Dio continua a fare meraviglie per il suo popolo contro tutte le aspettative negative sulla vita umana. Lo scopo della nostra vita è quello di trovare la pienezza e la pienezza è Dio, come bene ha detto Agostino, vale a dire “Dio ci ha creati per te e il nostro cuore vive inquieto finché non riposiamo in te”. Per chi ha fede, la morte è un riposo in Dio, cioè una consegna definitiva nelle mani di colui che si prende cura di noi perché ci ama. Il momento fondamentale della nostra vita arriverà nel momento in cui incontreremo Dio faccia a faccia in un modo unico. Quando staremo dinanzi a lui non ci sarà chiesto se abbiamo partecipato ad alcuna religione oppure quante volte andiamo in chiesa, ma quanto abbiamo amato veramente. Anche se sono le nostre scelte che definiranno la direzione della nostra vita, non dobbiamo dimenticare che la volontà di Dio è che la nostra vita raggiunge la pienezza che è già cominciata.

Fr Ndega
Revisione: Giusi


sábado, 1 de abril de 2017

UKAMILIFU WA MAISHA YETU


Kutafakari kutoka Ez 37, 12-14; Rom 8, 8-11; Yoh 11: 1-45


         Maisha yetu ni fumbo kubwa. Ndiyo zawadi inayotoka kwa Mungu na kupata ukamilifu wake katika Kristo. hivyo, maisha hayafikii mwisho hapa duniani. Urithi wa maisha ya wale waliotuacha unathamini sana kwetu tunaoitwa kuendelea safari yetu ya imani tukiishi kwa maana. Ikiwa hatuwezi kuwaona tena wale ambao walitutangulia, yale maadili waliyoishi na kutuachia ndiyo yanashuhudia kwamba uwepo wao kati yetu haukuwa utupu. Mtakatifu Yohane Calabria alikuwa na mazoea ya kusema, “Ikiwa Mungu yumo ndani yetu, tutafanya yale mema hata kwa kupita kwetu tu”. Kusherehekea Mababu ni alama kubwa ya jinsi wanavyoendelea kuwepo maishani mwetu na kutuimarisha katika safari yetu. Katika fumbo la Yesu Kristo aliye ufufuko na uzima, tunapata kuelewa ushirika uliokuwepo kati yetu na waliotutangulia na kuona mbele kwa matumaini ya kupata mafanikio kabisa ya maisha yetu ambayo wakati yanapoonekana duniani yanaishi sehemu yake ya kwanza tu.

     Kulingana na andiko la kwanza, watu waliokuwako utumwani walionekana kuwa waliokufa na kukaa kaburini. Mungu anayewapenda watu wake hataki wakae katika hali hii wala hataki wawe waathirika wa nguvu yoyote inayozaa mauti. Akiwashirikisha roho wa uhai, Mungu alijifunua mwenyewe kama Chanzo cha uzima na kutaka kuwashirikisha watu uhai wake ili waishi milele. Hivyo, utukufu wake unatimiza kabisa kwa sababu “Utukufu wa Mungu unatendeka wakati binadamu anapoishi.” Kwa mtazamo huu, Mt. Paulo anatualika kufikiria kwamba watu walio wa Mungu ndio watu wamefunguliwa kwa uzima na kuusaidia uzima. Safari ya imani ndiyo safari ya maisha yanayofanywa upya daima na Roho wa Mungu. Roho huyo aliyemfufua Yesu amekaa ndani yetu akitufanya watu wa Kristo na watoto wa Mungu. Tumeitwa kuishi milele na kwa nguvu ya Roho huyo Mtakatifu tutatimiza kabisa wito wetu tukionja ufufuko sawa ambao Yesu Kristo alivyo.

       Mungu anataka tushiriki katika uhai wake kama ilivyotokea kwa uzoefu wa urafiki kati ya Yesu na marafiki wake watatu, yaani Martha, Maria e Lazaro. Dada walikuwa wawili, lakini uhakika ulikuwa mmoja, “Bwana, kama ungalikuwa hapa, kaka yangu hangalikufa (Yoh 11,21).” Mtu anayeishi uhusiano wa upendo na Kristo anaweza kuutambua utambulisho wake wa kweli. Kweli mikutano mingi na Yesu iliwawezesha marafiki hawa watatu kumkaribisha Yesu na kumtambua kama Masiha wa Mungu ndiye Ufufuko na Uzima. Habari ambayo Martha alimpasha Maria, yaani “Mwalimu yuko hapa, anakuita,” ina nguvu sawa ya maneno “Lazaro! Toka nge!” Maneno haya yanaonyesha njia ya Mungu ya kupenda. Katika Kristo Mungu anaguswa na uchungu na mateso ya watu. Mwaliko wa Yesu kwa Maria akutane naye na kwa Lazaro aache kaburi, ulikuwa mwaliko wa kuacha uchungu ili kupata furaha, kuacha giza ili kupata mwanga, kuacha mauti ili kupata uhai.

      Ufufuko wa Lazaro ni tangazo la ufufuko wa Kristo na uhakika wa ufufuko wetu katika Kristo. Hali inaliimarisha tumaini letu na kutoa maana kwa imani yetu. Kwa hivyo, Mt. Paulo anasema, “Na kama Kristo hakufufuka, imani yenu ni bure na tumaini letu ni pasipo maana”. Mungu ambaye tunamwamini ni Mungu wa uhai naye anapotupa uzima, hujiunganisha nasi na kutufanya wanawe wapendwa. Kwa kuwa mateso katika maisha haya, hayawezi kulinganishwa na furaha tutakayohisi na utukufu utakaotufunuliwa. Vilevile, tujifunze kujisalimisha kutoka kwa Yesu ambaye hata katika wakati wa uchungu na mateso aliilenga imani yake katika tendo la riziki ya Mungu, yaani “Ee Baba, mikononi mwako naiweka roho yangu”. Hili lazima kuwa kilio cha roho zetu ili tujihakikishie wenyewe kwamba Mungu hawezi kutuacha wala kunyamaza mbele ya kinachotokea nasi. Mbele ya kufa kwake Yesu, jibu la Mungu lilikuwa ufufuko wa Mwanawe. Hali hii inatupa tumaini kuhusu kufufuka kwetu na hivyo, inatuhakikishia maisha kamili kwani yeye si Mungu wa wafu bali ni wa wanaoishi. Hivyo tunapaswa kutangaza kwamba Mungu hataki kifo. Katika Yesu anajifunua kama ufufuko na uhai.

     Tunaalikwa kutangaza imani katika Yesu aliyeshinda mauti na kutambua kwamba ufufuko wake umetufanya watu wa milele. Mungu anatuvutia kwake kwa huruma yake na kukaa pamoja nasi kwa Roho wake. Kutangaza imani katika ufufuko wa mwili ni kutambua kwamba Mungu anaendelea kufanya makuu kwa ajili ya watu wake dhidi ya matarajio yote mabaya kuhusu maisha ya binadamu. Lengo la maisha yetu ni kupata ukamilifu nao ukamilifu wetu ndio Mungu, kama alivyosema Augustino, yaani “Ee Mungu ulituumba ili tuwe wako na mioyo yetu inahangaika hadi tunapopumzika kwako”. Kwa Yule aliye na imani, kifo ni pumziko tu katika Mungu, yaani kujisalimisha mikononi mwa yule ambaye anatujali kwa sababu anatupenda. Wakati muhimu sana wa maisha yetu  utakuja ambao tutakutana na Mungu kwa njia ya kipekee. Tutakapokuwa mbele yake hatutaulizwa ikiwa tumeshiriki katika dini fulani wala mara ngapi tulienda kanisani, bali kiasi gani tuliweza kupenda. Ingawa ndizo chaguo zetu ambazo zitadhihirisha mwelekeo wa maisha yetu, tusisahau kwamba mapenzi ya Mungu ni kwamba maisha yetu yapate ukamilifu ambao umekwisha kuanza.


Fr Ndega

quinta-feira, 30 de março de 2017

MUNGU WA YESU KRISTO NA “PICHA” ZETU ZA MUNGU


Tafakari tarehe 1 Sam 16,1b, 6-7,10-13a; Eph 5,8-14; Jo 9,1-41


     Mungu ambaye Yesu ulionyesha ndiye Mungu wa huruma, Mungu aliyeshughulika na maisha ya binadamu, Mungu wa upendo, Mungu aliye Baba. Lakini mara nyingi tumesikia kwamba “Mungu anaadhibu;” au “Mungu analazimisha kwamba jambo lifanyike kwa njia moja na siyo ya nyingine; au kwamba mtu alimwua mwingine “kwa jina la Mungu;” au mbele ya hali mbaya, mtu anasema “ndiyo mapenzi ya Mungu,” n.k. Je, Mungu huyo tunayezungumzia ni Mungu mmoja aliyefunua Yesu Kristo? Nadhani wakati wa kupata kumjua Mungu vizuri umefika. Hakika “tunajua” mambo mengi kumhusu Mungu kwa njia ya akili; lakini ni lazima “kumjua” hasa kwa njia ya imani. Ninaongea juu ya kitenzi kujua kulingana na hali ya kibiblia, yaani uhusiano wa upendo. Baadhi ya namna za “mapepo” - picha za Mungu – tunaweza kufukuza kwa sala nyingi peke yake.

     Andiko la kwanza anaongea juu ya uchaguzi na upako wa Daudi kama mfalme. Vipimo Vilivyotumika kwa ajili ya jambo hili ni kinyume na matarajio yote ya kibinadamu. Kwa kawaida sisi tunapomtazama mtu tunaangalia hali ya nje ya mwili na kuzingatia nguvu zake; tena tunafikiria uwezo wa kuongea na mambo mengine ambayo yanasababisha mshangao kwetu – hayo ni mambo ya nje tu. Macho ya Bwana yanalenga yule aliye mdogo, asiye na umaarufu na yule mnyenyekevu. Mungu anaona vizuri kwa sababu anaweza kuona linalotokea moyoni mwa watu. Kwa hiyo, mtu anaweza kuona vizuri ikiwa anaweza kuona kama Mungu anavyoona na kisha, tena anaweza kutenda kulingana na moyo wake Mungu. Tunajua kwamba moyo ni mahali muhimu pa maamuzi yetu. Hivyo, ndipo moyoni tunapoamua kuishi kama watoto wa mwanga au watoto wa giza.

      Lakini kabla ya uamuzi wowote, Mt. Paulo anataka tufikirie kwamba tumeangazwa na Kristo ili tuwe na kuisha kama watoto wa mwanga. kwa upande wake, Mungu anatuhakikishia hali ya mwanga, lakini mwendelezo wa hali hii unalitegemea jibu la kila siku. Mimi najiguswa sana na maneno ya Mtakatifu fulani ambaye anasema, “Je, sisi tu ni nani? Sisi tu watoto wa Mungu; na tena, Je, tunakuwa nini? Hili ni jibu letu kwake.” Bila shaka kwamba katika majibu yetu haiwezekani kukosa matunda ya wema, haki na ukweli. Ni vizuri kujua kwamba Mungu ana mpango wa upendo kwa maisha yetu na tena anatupa zawadi zote kwa kutimiza mpango huu. “Yeye anatuambia kwa nabii Yeremia: Je, Efraimu si mwanangu mpendwa, mtoto ninayependezwa naye? Ingawa mara kwa mara ninanena dhidi yake, bado ninamkumbuka. Kwa hiyo moyo wangu unamwonea shauku, nina huruma kubwa kwa ajili yake (Yer 31.20).”

       Katika Yesu, Mungu ana njia maalum ya kuangalia. Yesu anaona mtu aliyezaliwa kipofu na mtazamo wake umejaa upole na huruma. Wakati wengine waliangalia na kumwona mtu aliye na hatia na kuadhibiwa na Mungu, Yesu alimwona mtoto mpendwa wa Mungu, ambaye ana hamu kubwa ya kushiriki kikamilifu katika jumuiya na kuwatambua wengine kama ndugu na dada wa kweli. Swali la wanafunzi linaonyesha mawazo ya mazingira yale ambayo yalifikiria upofu na magonjwa mengine kama adhabu ya Mungu. Yesu hakujibu nini iliyousababisha upofu. Yeye alipendelea kufunua picha ya kweli ya Mungu akiwatunza watu kwa njia ya pekee. Akimponya mtu aliyezaliwa kipofu, Yesu alidhihirisha pia utambulisho wake kama Masihi, kwa sababu kulingana na utabiri wa nabii Isaya Masiha aliyetarajiwa peke yake aliweza kufanya tendo kama hilo (Isa 29:18). Hivyo, maana ya maswali ya Mafarisayo na upinzani wao wa kukubali kwamba tendo hili litoke kwa Yesu.

    Yesu anajifunua kama mwanga wa ulimwengu na kuhakikisha kwamba wale wanaomfuata hawatembei gizani, bali watakuwa na mwanga wa uzima. Kumfuata Yesu ni kutembea katika mwanga. Na kufuata huku hufanyika katika mwendo wa kuangazwa kama ilivyotokea kwa uponyaji wa kipofu yule. Mate ya Yesu yalichanganywa na ardhi yalisababisha hali mpya. Ndio uumbaji mpya kwa yule kipofu kama ilivyotokea katika mwanzo wakati Mungu Alipomwumba mtu kwa udongo na kwa pumzi yake alimletea binadamu uhai. Mate ya Yesu ni ishara ya Neno lake linalotupa mtazamo mpya na hamu ya kutembea. Lakini kutambua kazi hii ya neno lake haitoshi kuwa mwanafunzi wake. Tunapaswa kumtambua yeye kama mtu aliye zaidi ya “binadamu aliyeitwa Yesu” na zaidi ya “nabii.” Yeye ni Kristo wa Mungu naye anataka kujifunua mwenyewe anapokutana na kila mmoja wetu kwa njia ya kibinafsi ili tuweze kumtambua na kumshuhudia. Ndiyo katika sala daima ambayo inatokea utambulisho wa mwanafunzi na Mwalimu wake.


        Kutokana na mwendo huu tunaweza kuchukua mambo matatu muhimu kwa safari yetu. Kwanza, ni kuhusu mtazamo wetu juu ya Mungu. Tunahitaji kurekebisha picha zetu za Mungu. Ndilo kosa kubwa kufikiri kwamba tunaweza kudhibiti Mungu na vipimo vyetu vidogo vidogo. Hatuwezi kuweka mipaka kwa ukarimu wake na huruma yake. Kile tunachohitaji kwa kweli ni kuruhusu Mungu awe Mungu na kutufunulia kwa nguvu zote za upendo wake. Pili, ni kuhusu maono yetu juu ya wengine. Tunapaswa kujifunza kuangalia kwa “mtazamo” wa Mungu, kwa sababu tuna maono yenye upungufu. Wakati tunapoangalia watu sisi huwahukumu na hata tunawaadhibu. Mtazamo wa Mungu hauhukumu wala hauadhibu, bali unamsukuma mtu aende mbele kwa sababu huu ni mtazamo wa upole na huruma. Tatu, ni kuhusu haja ya ushirika kati ya tamani yetu na mapenzi ya Mungu. Mapenzi yake ni “kutubadilisha ili tuwe kama Mwana wake Yesu.” Huu ni mwendo wa muda mrefu unaotokea kila siku kwa kusikiliza Neno lake ambalo linatuita kutubu, linagusa mioyo yetu na kutuimarisha tutende mema.” Hivyo, hatua kwa hatua, tutaponywa juu ya mtazamo wetu wenye upungufu kuhusu Mungu, kuhusu sisi wenyewe na kuhusu wengine.

Fr Ndega

domingo, 26 de março de 2017

O DEUS DE JESUS CRISTO E AS NOSSAS “IMAGENS” DE DEUS


Reflexão sobre 1Sm 16,1b,6-7,10-13a; Ef 5,8-14; Jo 9,1-41


       O Deus que Jesus revelou é o Deus misericórdia, o Deus que se ocupa com a vida humana, o Deus amor, o Deus que é Pai. Mas muitas vezes ouvimos dizer que “Deus castiga”; ou que “Deus exige” que seja feito de um jeito e não de outro; ou ainda, que o fulano matou “em nome de Deus”; ou diante de uma desgraça, alguém diz que “Deus quis assim”, etc. Será que estamos falando do mesmo Deus revelado por Jesus Cristo? Eu penso que já passou da hora de conhecermos melhor a Deus. Como já “conhecemos” muitas coisas sobre Deus à luz da razão, talvez esteja nos faltando “conhece-lo” à luz da fé. Estou falando do conhecer bíblico, isto é, relação pessoal e íntima. Algumas espécies de “demônios” – imagens de Deus - só são expulsas com muita oração.

       A primeira leitura fala sobre a eleição e unção de Davi como rei. Os critérios usados para esta eleição contrariam todos as expectativas humanas. Enquanto olhamos muito para o aspecto físico, e consideramos mais a força, a capacidade de discursar e todo o resto que nos impressiona – e, diga-se de passagem, são apenas aspectos externos – aos olhos do Senhor, conta mais aquele que é insignificante, o menor, o simples, o humilde. Deus vê além porque consegue ver o que se passa dentro do coração das pessoas. Portanto, só consegue ver bem quem consegue ver com o olhar de Deus, e depois, resta só agir segundo o seu coração. Como o coração é o centro das nossas decisões, é ali dentro que decidimos viver como filhos da luz ou filhos das trevas.

     Mas antes de qualquer decisão, São Paulo nos convida a considerar que já fomos iluminados por Cristo para sermos e vivermos como filhos e filhas da luz. Da parte de Deus, a condição de sermos filhos da luz já nos foi garantida, mas a continuidade deste processo é uma resposta cotidiana. Sempre me causou forte impressão a frase de um santo fulano que diz: “O que nós somos? Somos filhos de Deus; e o que nos tornamos? Esta é a nossa resposta a ele”. E claro que nesta nossa resposta não podem faltar os frutos da bondade, da justiça e da verdade. É bom saber que Deus tem um plano de amor para a nossa vida e que nos deu todas as condições para concretizar este plano. Nos diz através do profeta Jeremias, “Ele é para mim um filho tão querido, uma criança de tal modo preferida que cada vez que eu menciono o seu nome penso nele com amor. Por isso meu coração se comove por ele e sinto por ele uma profunda ternura” (Jr 31,20).

         Em Jesus, Deus tem um jeito especial de olhar. Jesus vê um cego de nascença e seu olhar é de ternura e compaixão. Lá onde todos viam um condenado, um castigado por Deus, Jesus vê um filho amado de Deus, que tem um desejo profundo de participar integralmente da comunidade vendo e reconhecendo os demais como verdadeiros irmãos e irmãs. A pergunta dos discípulos revela a mentalidade da época que considerava a cegueira e as outras doenças como uma punição divina. Jesus não responde sobre quem causou tal cegueira. Ele prefere revelar a verdadeira imagem de Deus através de um jeito especial de cuidar das pessoas. Curando o cego de nascença, Jesus revelava também sua identidade de messias, pois segundo uma profecia do profeta Isaias somente o messias esperado era capaz de realizar tal atividade (Isa 29,18). Daí se entende a razão do interrogatório por parte dos fariseus e a resistência deles em aceitar esta ação vinda de Jesus.

    Jesus se revela como luz do mundo e assegura que aqueles que o seguem não caminham nas trevas mas terão a luz da vida. Seguir Jesus é caminhar na luz. E este seguimento se dá numa “progressiva iluminação” [1], assim como aconteceu a cura do cego. A saliva de Jesus misturada com a terra produziu um efeito iluminador, restaurador. É a nova criação acontecendo para aquele cego assim como foi no início, quando Deus plasmou o ser humano do barro da terra e de seu hálito veio a vida. A saliva de Jesus é símbolo da sua Palavra que nos dá nova visão e nos motiva caminhar. Mas reconhecer esta função de sua palavra ainda não é suficiente para ser seu discípulo. É preciso reconhece-lo como alguém que é mais que um “um homem chamado Jesus” e mais que um “profeta”. Ele é o Messias-Cristo de Deus e ele mesmo quer revelar isso no encontro pessoal com cada um de nós para que possamos reconhecê-lo e testemunhá-lo. É no constante cultivo espiritual que se dá a identificação do discípulo com o Mestre.

        De todo este processo, tiramos três importantes conclusões para a nossa caminhada. O primeiro é sobre a visão que temos de Deus. Precisamos corrigir nossas imagens de Deus. É um equívoco pensar que podemos controlar Deus com nossas medidas mesquinhas. Não podemos por limites à sua generosidade e misericórdia. O que precisamos na verdade é deixar Deus ser Deus, permitindo que ele se revele a nós com toda a força do seu amor. O segundo é sobre a visão que temos dos outros. Precisamos aprender a olhar com os “óculos de Deus”, pois temos uma visão deficiente. Quando olhamos as pessoas facilmente as julgamos e até condenamos. O olhar de Deus não julga, não condena, mas motiva a caminhar porque é cheio de ternura e compaixão. O terceiro é sobre a necessidade de sintonizar-nos com o desejo de Deus. O desejo de Deus é “plasmar em nós a imagem e o coração do seu Filho”. Esse é um processo longo que vai acontecendo diariamente através da escuta de sua Palavra que “nos chama à conversão, comove o nosso coração e nos move à ação”. Assim, progressivamente vamos sendo curados de nossa visão deficiente com relação a ele, com relação a nós mesmos e com relação aos demais.


Fr Ndega

[1] Como Comunidades Cristãs, temos iniciado o nosso caminho quaresmal e já passamos da metade. Como todo evento importante pede uma preparação à altura, assim a quaresma é uma longa e frutuosa preparação para celebrarmos bem a Pascoa, evento central da nossa fé. Quaresma nos lembra os quarenta dias de Jesus no deserto, mas também a necessidade de se transfigurar a cada dia numa caminhada de fé vivida intensamente, de reconhecer a verdade da nossa vida acolhendo a verdade de Cristo como fez a samaritana, de vivermos como filhos da luz e crer em Jesus como ressurreição e vida. No início deste caminho penitencial, nós temos recebido as cinzas, que assinalam a necessidade de uma conversão sincera e contínua, seguindo o caminho indicado por Cristo, isto é, o Evangelho.

EL DIOS DE JESUCRISTO Y NUESTRAS “IMÁGENES” DE DIOS


Reflexión sobre 1Sam 16, 1b, 6-7, 10-13ª; Ef 5,8-14; Jn 9,1-41

El Dios que Jesús reveló es el Dios misericordia, el Dios que se ocupa de la vida humana, el Dios amor, el Dios que es Padre. Pero muchas veces escuchamos decir que “Dios castiga”, o “Dios exige” que se haga así… y no de otra manera; o aún, lo que fulano mató en “nombre de Dios”, o delante de una desgracia, alguien dice que “Dios lo quiso así”, etc. ¿Será que estamos hablando del mismo Dios revelado por Jesucristo? Pienso que es hora de conocer mejor a Dios. Como ya “conocemos” muchas cosas sobre Dios a la luz de la razón, tal vez nos esté faltando “conocerlo” a la luz de la fe. Estoy hablando del conocer bíblico, esto es, relación personal e íntima. Algunas especies de “demonios” – imágenes de Dios – sólo son expulsadas con mucha oración.

La primera lectura habla sobre la elección y unción del rey David. Los criterios usados para esta elección contradicen todas las expectativas humanas. Mientras miramos mucho para el aspecto físico, y consideramos más la fuerza y la capacidad de discurso, todo lo que nos impresiona – y, dígase de paso, son apenas aspectos externos – a los ojos del Señor, cuenta más aquel que es insignificante, o menor, el simple, el humilde. Dios ve más allá porque puede ver lo que pasa por dentro del corazón de las personas. Por lo tanto, sólo puede ver bien quien ve con la mirada de Dios, y después, es sólo actuar según el corazón. Sabemos que el corazón es el centro de nuestras decisiones. Por lo tanto, es allí dentro que decidimos vivir como hijos de la luz o hijos de las tinieblas.

Pero antes de cualquier decisión, San Pablo nos invita a considerar que ya fuimos iluminados por Cristo para ser y vivir como hijos e hijas de la luz. Por parte de Dios, la condición de ser hijos de la luz ya está garantizada, pero la continuidad de este proceso es una respuesta cotidiana. Siempre me causó una fuerte impresión la frase de un santo que dice: “¿qué somos? Somos hijos de Dios; ¿y qué nos volvemos? Esta es nuestra respuesta a él”. Y claro que en esta respuesta no pueden faltar los frutos de la bondad, la justicia y la verdad. Es bueno saber que Dios tiene un plan de amor para nuestra vida y que nos dio todas las condiciones para corresponder a este plan. Nos dice a través del profeta Jeremías, “Él es para mí un hijo tan querido, un niño de tal manera preferido que cada vez que menciono su nombre pienso en él con amor. Por eso mi corazón se conmueve por él y siento por él una profunda ternura”. (Jr 31,20).

En Jesús, Dios tiene una manera especial de mirar. Jesús ve un ciego de nacimiento y su mirada es de ternura y compasión. Ahí donde todos veían un condenado, un castigado por Dios, Jesús ve un hijo amado de Dios, que tiene un deseo profundo de participar integralmente de la comunidad viendo y reconociendo a los demás como verdaderos hermanos y hermanas. La pregunta de los discípulos revela la mentalidad de la época que consideraba la ceguera y otras enfermedades como una condenación divina. Jesús no responde sobre quien causó la ceguera, él prefiere revelar la verdadera imagen de Dios a través de una forma especial de cuidar a las personas. Curando al ciego de nacimiento, Jesús revela también su identidad de mesías, pues según una profecía del profeta Isaías, solamente el mesías esperado es capaz de realizar tal actividad (Is 29,18). De ahí se entiende la razón del interrogatorio que hacen los fariseos y la resistencia de ellos para aceptar esa acción que viene de Jesús.

Jesús se revela como luz del mundo y asegura que aquellos que lo siguen no caminan en tinieblas sino que tendrán la luz de la vida. Seguir a Jesús es caminar en la luz. Y este seguimiento se da en una progresiva iluminación, así como sucedió con la cura del ciego. La saliva de Jesús mezclada con la tierra produce un efecto iluminador, restaurador. Es la nueva creación sucediendo para aquel ciego así como fue en el comienzo, cuando Dios creó al ser humano del barro de la tierra y de su aliento vino la vida. La saliva de Jesús es símbolo de la su Palabra que ilumina y hace caminar. Pero reconocer esta función de su palabra todavía no es suficiente para ser su discípulo. Es necesario reconocerlo como alguien que es más que una persona y más que un profeta. Él es el Cristo de Dios y él mismo quiere revelar eso en el encuentro personal con cada uno de nosotros para que podamos reconocerlo y testimoniarlo. Es en el constante cultivo espiritual que se da la identificación del discípulo con el Maestro.


De todo este proceso sacamos tres conclusiones importantes para nuestro caminar. Primero es sobre la visión que tenemos de Dios, necesitamos corregir nuestras imágenes de Dios. Es una equivocación pensar que podemos controlar a Dios con nuestras medidas mezquinas. No podemos poner límites a su generosidad y misericordia. Necesitamos dejar a Dios ser Dios, permitir que él se revele a nosotros con toda la fuerza de su amor. Segundo, es sobre la visión que tenemos de los otros. Necesitamos aprender a mirar con los “anteojos de Dios”, pues tenemos una visión deficiente, cuando miramos a las personas fácilmente las juzgamos y hasta las condenamos. La mirada de Dios no juzga, no condena, sino que motiva a caminar, porque está lleno de ternura y compasión. Tercero, el deseo de Dios es plasmar en nosotros la imagen y el corazón de su Hijo. Ese es un proceso largo, que va sucediendo diariamente a través de la escucha de su Palabra que “nos llama a la conversión, conmueve nuestro corazón y nos mueve a la acción”. Así progresivamente nos vamos curando de nuestra visión deficiente en relación a él, en relación a nosotros mismos y en relación a los demás. 

Fr Ndega
Tradución: Nómade de Dios