sábado, 4 de março de 2023

EL CAMINO DE LA REALIZACIÓN AUTÉNTICA.

 

Reflexión sobre Génesis 12, 1-4a; 2Tim. 1, 8b-10; Mateo 17, 1-9.




 

El camino de aquellos que creen en Dios está lleno de sentido, porque caminan en la esperanza de la vida eterna[1]. El ser humano es un “buscador de Dios” desde el nacimiento. Después de cada paso, estamos invitados a dar el siguiente, pues existe dentro de nosotros una fuerza que nos empuja hacia adelante, diciéndonos que el “horizonte todavía no llegó”, pero que es necesario continuar caminando. A lo largo del camino hay muchas “cosas” para dejar, pues cada nueva fase de nuestra vida nos lleva a encontrar “cosas” nuevas.

Para alcanzar la felicidad plena de nuestras vidas no necesitamos apuro, sino la decisión que, acompañada por la fe, encuentra su correcta dirección en el mismo Dios que nos atrae hacia sí, de acuerdo con el teólogo Agustín, que dice: “Oh Dios, tú nos hiciste para Ti y nuestro corazón vive inquieto hasta reposar en ti”. Fijando nuestra mirada en Jesús, que se transfigura, es fácil entender el verdadero sentido de nuestra vida y también del universo entero con nosotros[2]. Es en esta perspectiva que estamos invitados a reflexionar sobre la invitación que Dios hace a Abraham, la invitación de Jesús a sus discípulos para estar junto a él en lo alto de la montaña, y la invitación a la santidad hecha a Timoteo.

Abraham es conocido como el “nuestro padre en la fe”, porque fue la primera persona que creyó contra toda expectativa humana. Él fue invitado a iniciar un viaje, no sabía a dónde debía llegar, pero eligió creer en Dios y aceptar su promesa como garantía para el viaje. Todas las cosas dichas por Dios se volvieron realidad, porque es fiel a Aquel que promete. Abraham no estaba caminando solamente en busca de la realización de un proyecto personal de vida, principalmente para hacer la voluntad de Aquel que lo llamó. Pues nuestro caminar no es tan diferente al de Abraham. Tal vez nos falta una fe como la suya para soñar con Dios.

El evento de la transfiguración de Jesús ocurrió seis días después que reveló que debía sufrir, morir y resucitar. Al mismo tiempo, él invitó a sus discípulos a unirse a él en esta causa a través del “negarse a sí mismos, cargar con la propia cruz y seguirlo”. Verdaderamente esto fue contra todas las expectativas que tenían sobre el hombre que habían reconocido como el Cristo de Dios. Están desilusionados y se preguntan se todavía vale la pena seguir a un maestro que no tiene nada mas que ofrecer que la muerte en una cruz. Aunque Jesús había hablado también sobre el tema “resurrección”, sus corazones ya estaban abatidos y no podían entender muy bien.

Entonces, Jesús tomó consigo a algunos de ellos, Pedro, Santiago y Juan, para acompañarlo al Monte Taboa. Allí en la montaña Jesús fue transfigurado delante de ellos. Esta fue una experiencia de transfiguración para ellos. Él mostró un poco de su gloria y la realidad futura de aquellos que lo siguen fielmente. Jesús los invita a hacer la experiencia de lo “alto” para que puedan ver mejor, entender el sentido de su entrega y el sentido de la participación de ellos en su misión. Con eso el evangelista quiere mostrar que ese mismo Jesús que camina para la cruz, es el Hijo amado del Padre, la revelación máxima de Dios. Nadie más puede revelar a Dios como él lo hace.

La presencia de Moisés y Elías recuerda la referencia de la revelación en el Antiguo Testamento. Ambos hablaban con Jesús mostrando que no hay ruptura entre la enseñanza de ellos y la de Jesús, sino una conexión y continuidad. Aún, según la voz del Padre, es Jesús quien tiene la autoridad para enseñar e interpretar correctamente lo que fui dicho a los Ancestros: “Este es mi Hijo amado, escúchenlo”. Todos están invitados a escucharlo[3]. Escuchar es un verbo muy significativo en la experiencia bíblica. Indica la actitud correcta del judío fiel ante la Palabra de Dios, asumiendo el compromiso de practica lo que oyó. Entonces, escuchar la Palabra está correlacionado con su práctica.

Los discípulo tenían el deseo de permanecer en la montaña, pero una voz del cielo los invitó a oír y obedecer a Jesús. Muchas veces Dios nos invita a hacer experiencia de Su presencia como sucedió con Abraham, como aquellos en la montaña o como Timoteo, esto es, a sufrir por el Evangelio. Este evangelio recibido con una escucha atenta no hace entender quien es Dios y quienes somos nosotros. Él nos hace entender que “una existencia hecha donación no es fracaso, aun si termina en la cruz”. La prueba de eso es la vida que resplandece de la cruz de Jesús, mostrando el verdadero sentido de una vida comprometida en el servicio a los hermanos y hermanas.

Según el Papa Francisco, “la vida cristiana es un camino, no triste sino alegre” porque no conduce a la muerte sino a la verdadera vida. Este caminar está hecho de “escalar la montaña” para dar la vida en la experiencia fraterna y solidaria. Como los discípulos, también nosotros a veces somos tentados a la desilusión porque no comprendemos la lógica de Dios y su designio de bondad y sabiduría. La respuesta a nuestros miedos y desilusiones viene de lo alto de la montaña donde Jesús muestra que “la auténtica realización de una persona se da con la entrega de la propia vida”. Que su elección nos motive a vivir como hijos amados, como él, a amar hasta el fin y a celebrar la victoria de la vida sobre la muerte.  


Fr Ndega

Traduciòn: Nòmade de Dios 



[1] Hago aquí una referencia al autor L. Wittgenstein en su reflexión sobre el factor místico y religioso del ser humano. Según él, “creer en Dios es comprender la cuestión del sentido de la vida. Creer en Dios es afirmar que la vida tiene sentido. Sobre Dios, que está más allá de este mundo, no podemos hablar. Y sobre lo que no podemos hablar, debemos callar” (Tractatus 7). Y se completa en la afirmación de Ernest Bloch, citado por LB en su artículo La religión como fuente de utopías salvadoras, que dice: “Donde hay religión, hay esperanza”.

[2] Es oportuno citar aquí un fragmento de un gran teólogo que continúa ayudándonos con sus profundas reflexiones en sectores no eclesiales: “Jesús es apenas el primero de muchos hermanos y hermanas; también la humanidad, la tierra y el propio universo serán transfigurados para ser el Cuerpo de Dios. Por lo tanto, nuestro futuro es la transfiguración del universo y todo lo que contiene, especialmente la vida humana… Tal vez sea ésta nuestra gran esperanza, nuestro futuro absoluto”. (LB)

[3] Jesús es la máxima revelación de Dios. No hay otro que pueda hacer lo que él hace. De hecho, Dios habló a los ancestros en el pasado, pero “en estos días” todo lo que Dios continúa revelando a las personas lo hace a través de su Hijo Jesús. Hasta aquellos que no conocen a Jesús reciben la revelación de Dios a través de él. En los hermanos/as que son capaces de ayudar en nombre de Cristo, ellos pueden encontrarse con Cristo que se identificó con los necesitados de todos los tiempos (cf. Mt 25, 31-46). El criterio es el amor/compasión. Sus actos de compasión hablan de Cristo Jesús.

sexta-feira, 3 de março de 2023

O CAMINHO DA REALIZAÇÃO AUTÊNTICA

 

Reflexão sobre Gênesis 12, 1-4a; 2Tm 1, 8b-10; Mateus 17: 1-9




 

    A caminhada daqueles que creem em Deus é plena de sentido, porque caminham na esperança da vida eterna[1]. O ser humano é um “buscador de Deus” desde o seu nascimento. Após cada passo, somos convidados a dar o seguinte, pois existe dentro de nós uma força que nos empurra para frente, dizendo-nos que o “horizonte ainda não chegou”, mas que é preciso continuar caminhando. Ao longo do caminho há muitas “coisas” a serem deixadas, pois cada nova fase da nossa vida nos leva a encontrar “coisas” novas.

    Para alcançar a plena finalidade de nossas vidas, não precisamos de pressa, mas de decisão que acompanhada pela fé, encontra sua correta direção em Deus mesmo que nos atrai a si, de acordo com o teólogo Agostinho, que disse: “Ó Deus, tu nos fizeste para Ti e o nosso coração vive inquieto até repousar em ti”. Fixando nosso olhar em Jesus, que se transfigura, é fácil entender o verdadeiro sentido de nossa vida e também do universo inteiro conosco[2]. É nesta perspectiva que somos convidados a refletir sobre o convite que Deus faz a Abraão, o convite de Jesus aos seus discípulos de andarem junto com ele ao “topo da montanha” e o convite à santitade feito a Timoteo.

    Abraão é conhecido como o “nosso pai na fé”, porque ele foi a primeira pessoa que acreditou contra toda humana expectativa. Ele foi convidado a iniciar uma viagem. Ele não sabia onde devia chegar, mas ele escolheu acreditar em Deus e aceitar a sua promessa como garantia para a viagem. Todas as coisas ditas por Deus se tornaram realidade, porque é fiel Aquele que promete. Abraão não estava caminhando somente em busca da realização de um projeto pessoal de vida, mas - e principalmente - para fazer a vontade daquele que o chamou. Pois é, nossa caminhada não tão é diferente daquela de Abraão. Talvez nos falta uma fé como a sua para sonhar com Deus.

    O evento da transfiguração de Jesus ocorreu seis dias após ele ter revelado que devia sofrer, morrer e ressuscitar. Ao mesmo tempo, ele convidou os seus discípulos a se juntarem a ele nesta causa através do “negar-se a si mesmo, carregar a própria cruz e segui-lo”. Verdadeiramente isto foi contra todas as expectativas deles sobre o homem que eles tinham reconhecido como o Cristo de Deus. Estão desiludidos e se perguntam se ainda vale a pena seguir um mestre que não tem mais nada a oferecer do que a morte numa cruz. Embora Jesus tinha falado também sobre o tema “ressurreição”, seus corações já estavam abalados e não conseguiram entender muito bem.  

    Então, Jesus tomou consigo alguns deles, Pedro, Tiago e João, para acompanhá-lo ao topo do Monte Tabor. Lá na montanha, Jesus foi transfigurado diante deles. Esta foi uma experiência de transfiguração também para eles. Ele mostrou um pouco de sua glória e a realidade futura daqueles que o seguem fielmente. Jesus os convida a fazer a experiência do “alto” para que passam enxergar melhor, entender o sentido da sua entrega e o sentido da participação deles na sua missão. Com isso, o evangelista quer mostrar que esse mesmo Jesus que caminha para a cruz, é o Filho amado do Pai, a revelação maxima de Deus. Ninguém mais pode revelar Deus como ele faz.   

    A presença de Moisés e Elias recorda a referência da revelação no Antigo Testamento. Ambos falavam com Jesus mostrando que não há ruptura entre o ensinamento deles e o de Jesus, mas conexão e continuidade. Todavia, segundo a voz do Pai, é Jesus quem tem a autoridade de ensinar e interpretar corretamente o que foi dito aos Ancestrais: “Este é o meu Filho amado, escutai-o”. Todos estão convidados a escutá-lo[3]. Escutar é um verbo muito significativo na experiência bíblica. Indica a atitude correta do judeu fiel diante da Palavra de Deus, assumindo o compromisso de praticar o que ele ouviu. Então, escutar a Palavra està correlacionado com a sua prática.

    Os discipulos haviam o desejo “de permanecer na montanha, mas uma voz do céu os convidou a ouvir e obedecer Jesus.” Muitas vezes Deus nos convida a fazer experiência de Sua presença como aconteceu com Abraão, como aqueles na montanha ou como Timoteo, isto é, a sofrer pelo evangelho. Este evangelho acolhido com uma escuta atenta nos faz entender quem é Deus e quem somos nòs. Ele nos faz entender que “uma existência feita doação nao é fracassada, mesmo se termina na cruz”. A prova disso é a vida que resplandece da cruz de Jesus mostrando o verdadeiro senso de uma vida comprometida no serviço dos irmãos e irmãs. 

    Segundo o Papa Francisco, “a vida cristã é um caminhada, non triste mas alegre” porque não conduz à morte mas à verdadeira vida. Esta caminhada é feita de “escalar a montanha”, para a experiência intima e pessoal com Deus e “descer da montanha” para doar a vida na experiência fraterna e solidaria. Como os discípulos, também nós às vezes somos tentados à desilusão porque não compreendemos a lógica de Deus e o seu desígnio de bondade e sabedoria. A resposta aos nossos medos e desilusões vem do alto da montanha onde Jesus mostra que "a autêntica realização de uma pessoa acontece com a doação da própria vida". Que sua escolha nos motive a viver como filhos amados como ele, a amar até o fim e a celebrar a vitória da vida sobre a morte.


Fr Ndega

[1] Faço aqui uma referência ao autor L. Wittgenstein em sua reflexão sobre o fator místico e religioso no ser humano. Segundo ele, “crer em Deus é compreender a questão do sentido da vida. Crer em Deus é afirmar que a vida tem sentido. Sobre Deus, que está mais além deste mundo, não podemos falar. E sobre o que não podemos falar, devemos calar” (Tractatus,7). E se completa na afirmação de Ernest Bloch, citado por LB em seu artigo La religión como fuente de utopías salvadoras, que diz: “Onde há religião, há esperança”.

[2] É oportuno citar aqui um fragmento de um grande teólogo que continua a nos ajudar com suas profundas reflexões em setores não eclesiais: “Jesus é apenas o primeiro de muitos irmãos e irmãs; também a humanidade, a terra e o próprio universo serão transfigurados para ser o Corpo de Deus. Portanto, nosso futuro é a transfiguração do universo e tudo o que ele contém, especialmente a vida humana... Talvez seja esta nossa grande esperança, nosso futuro absoluto”. (LB)

[3] Jesus é a máxima revelação de Deus. Não há outro que possa fazer como ele faz. De fato, Deus falou aos nossos Ancestrais no passado. Mas “nestes dias”, tudo o que Deus continua a revelar as pessoas ele o faz através do seu Filho Jesus. Até aqueles que não conhecem Jesus recebem a revelação de Deus através dele. No irmão/ã que são capazes de ajudar, em nome de Cristo, eles podem encontrar com Cristo que se identificou com os necessitados de todos os tempos (cf. Mt 25, 31-46). O critério é o amor/compaixão. Seus atos de compaixão falam de Cristo Jesus.

quarta-feira, 1 de março de 2023

LA ENSEÑANZA QUE VIENE DEL DESIERTO.

 

Reflexión sobre Génesis 2, 7-9; 3, 1-7; Romanos 5, 12- 19: Mateo 4, 1 – 11




 

El ser humano fue hecho del barro de la tierra, a fin de recibir la vida de Dios en él. Además de un buen lugar para vivir, el ser humano recibió todos los dones que necesitaba para vivir en comunión con Dios y en armonía con la naturaleza, que es parte de su propio ser. Pero la tentación de usar sus dones para sí mismo lo llevó a abandonar la comunión con Dios y organizar su vida de manera diferente a la que Dios había pensado para él. El primer ser humano prefirió obedecer a la serpiente – que es un símbolo del diablo – antes que obedecer a Dios. Esta situación resultó en la muerte para todos. Es Jesús el “verdadero hombre”, que ha rescatado el plan de Dios y superado al maligno a través de su obediencia al Padre. Esta elección suya marcó toda diferencia, porque trajo la vida para todos y todas.

Todo lo que Jesús hizo alcanzó el éxito con la ayuda del Espíritu Santo. Es este Espíritu que lo conduce al desierto, donde también fue tentado por el diablo. Verdaderamente, él mostró su compromiso con la condición humana. Por ejemplo, fue para el desierto después de su bautismo. Aunque él no tenía necesidad de ser bautizado, recibió esta experiencia en solidaridad con nosotros, que somos pecadores, y por respeto al trabajo de Juan el Bautista. Del mismo modo, él aceptó ser tentado en el desierto. Él quiere mostrarnos que “después del bautismo, muchas tentaciones nos vienen”. Sin embargo, aunque él fue tentado en el desierto, “eligió permanecer fiel a Dios”. Él sabía muy bien que era Hijo de Dios y que vino para hacer la voluntad del Padre. En resumen, es el Espíritu Santo que lo ayudó a ser fiel al plan de Dios.

En su experiencia en el desierto, Jesús ayunó durante cuarenta días. Cuarenta es un número simbólico que significa “un largo tiempo”. Antes que él, tenemos algunos ejemplos de líderes bíblicos que, antes de abrazar una nueva misión o antes de un evento importante, se dejaban guiar al desierto y permaneció allí sin comer por un buen tiempo, esto es, un tiempo suficiente para que pudiesen prepararse bien para la misión que Dios les confió. Recordemos los cuarenta días que Moisés permaneció en el Monte Sinaí para recibir los Diez Mandamientos; y los cuarenta días de Elías caminando al Monte Horeb para encontrarse con Dios y recibir instrucciones para su misión como profeta. El número cuarenta se aplica también para hablar de la cantidad de años que el Pueblo de Israel permaneció en el desierto antes de entrar en la Tierra Prometida. Para esas personas este período fue de purificación y de madurez. Pero, infelizmente ellos no aprovecharon esta experiencia como lo hizo Jesús.

La experiencia del desierto es un especial período debido a la oportunidad de soledad, purificación y maduración. Pero también nuestra vida diaria es experiencia de desierto donde somos guiados por el Espíritu de Dios, pero también tentados por el espíritu del mal que intenta quitar el valor a los elegidos de Dios. El tentador comenzó a partir de algo muy pequeño, aprovechando la disminución de las fuerzas del cuerpo de Jesús causada por el ayuno que había hecho. Todas las tentaciones estaban dirigidas contra el tipo de mesianismo que Jesús había elegido, para cumplor su misión. Jesús fue tentado a usar su poder en beneficio propio y no por amor, compasión y servicio son hermanos y hermanas. Él fue tentado también a buscar su propia gloria, en vez de proclamar la gloria de Dios y su Reino. Las tres tentaciones de Jesús significan una realidad concreta que experimentó en todos los momentos de su misión. Sin embargo, él venció todas pues actuaba por el Espíritu Santo y era obediente al Padre.

Las tentaciones del tener, del poder y prestigio que Jesús enfrentó, no le impidieron hacer la voluntad de Dios. Si eso sucedió con él, con Adán y con los israelitas en el desierto, también nosotros somos tentados a vivir sin confiar lo suficiente en la ayuda de Dios. Las trampas del tentador nos llevan a preferir usar la autoridad antes que el servicio, a ordenar antes que obedecer, a engañar antes que ayudar, a obligar antes que sugerir, a buscar privilegios antes que amar, a ser hipócritas antes que auténticas seres humanos. Como Jesús ya ha derrotado al enemigo de Dios, su elección es motivación para que también nuestras elecciones puedan hacer la diferencia. De acuerdo con San Agustín “Si en Cristo somos tentados, también en él venceremos al diablo. Cristo podría lanzar al diablo bien lejos de sí; pero si él no hubiese sido tentado no nos enseñaría cómo vencer la tentación”. Verdaderamente, quien sigue su ejemplo de obediencia al Padre y la apertura a la ayuda del Espíritu Santo es capaz de hacer la voluntad de Dios superando todas las tentaciones.


Fr Ndega

Traducion: Nòmade de Dios

 

sábado, 25 de fevereiro de 2023

MAFUNDISHO YATOKAYO JANGWANI

 

Kutafakari kuhusu Mwanzo 2, 7-9; 3,1-7; Waroma 5, 12-19; Mathayo 4, 1-11



 

 

Binadamu alifanyika kwa mavumbi ya ardhi ili kupokea uhai wa Mungu ndani yake. Pamoja na mahali pazuri pa kuishi, binadamu alipewa pia zawadi zote alizohitaji aishe kwa ushirika na Mungu na kwa maelewano na ardhi iliyo sehemu ya maisha yake. Lakini majaribio ya kutumia zawadi zake kwa ajili ya nafsi yake mwenyewe yalimwongoza binadamu kuacha ushirika na Mungu na kupanga maisha yake tofauti kabisa na mpango wa Mungu kwake.

Binadamu wa kwanza alipendelea kumtii “nyoka”, aliye mfano wa “yule mwovu,” kuliko kumtii Mungu. Hali hii ilisababisha mauti kwa watu wote. Ndiye Yesu “Adamu mpya na wa kweli” aliyegundua tena mpango Mungu na kushinda uovu akimtii Baba yake. Chaguo lake lilifanya tofauti, yaani, lilikuwa muhimu mno kwa sababu ikawaletea wote uzima.  

Mambo yote ambayo Yesu aliweza kufanya alipata mafanikio kwa msaada wa Roho Mtakatifu. Ndiye huyo Roho ambaye alimwongoza nyikani na huko pia alijaribiwa na shetani. Kweli Yesu alionyesha ahadi na hali yetu ya kibinadamu. Mfano, yeye alienda jangwani baada ya ubatizo. Ingawa hakuhitaji kubatizwa alikubali uzoefu huu kwa ajili ya mshikamano nasi tulio wenye dhambi na ya kuiheshimu kazi ya Yohane. Vivyo hivyo, alikubali kushawishiwa jangwani.

Kupitia uzoefu huu, Yesu anatuonyesha kwamba “baada ya ubatizo majaribio mengi yanatujia.” Kwa upande wake, ingawa alijaribiwa jangwani, “alichagua kubaki mwaminifu kwa Mungu.” Kila mtu anakabiliana na njia mbili ya kufuata na kupaswa kuchagua moja tu ili kufanya mapenzi ya Mungu. Ndiye Yesu mfano wa chaguo kamili. Yeye alijua wazi sana kwamba ndiye Mwana wa Mungu aliyekuja duniani si kwa ajili ya kufanya mapenzi yake mwenywe bali ya Baba.

Katika uzoefu wake wa jangwa, Yesu alifunga kwa siku arobaini na akaona njaa. Arobaini ni namba ya mfano iliyomaanisha “muda mrefu.” Kabla ya Yesu tuko na baadhi ya mifano ya Viongozi wa kibiblia ambao, kabla ya kuchukua kazi ya kuwaongoza watu ama kabla ya tukio muhimu, waliruhusu kuongozwa jangwani na kubaki bila kula chakula wakati wa muda mrefu ili waweze kujiandaa wenywe vizuri kwa ajili ya kazi aliyowakabidhi Mungu.

Tukumbuke ile muda ya siku arobaini ambayo Musa alibaki mlimani Sinai ili azipokee Amri Kumi; na pia siku arobaini wa Eliya akitembea mpaka mlima Horeb ili akutane na Mungu na kupokea kutoka kwake maelekezo ya kazi yake kama nabii. Namba arobaini inatumika pia kwa ajili ya kuongea kuhusu kiasi ya miaka ambayo Waisraeli walibaki jangwani kabla ya kuingia katika nchi ya ahadi. Kwa watu hawa wakati huu ulikuwa wa utakaso na kukomaa kulingana na ufundishaji wa Mungu. Lakini hawakuwa na uaminifu kama Yesu alivyo.

Uzoefu jangwani ni maalum kwa ajili ya upweke, utakaso na kukomaa. Lakini jangwa ni pia maisha yetu ya kawaida ambapo tumeongozwa na Roho Mtakatifu, lakini pia tunajaribiwa kukata tamaa kwa sababu ya majaribio ya yule mwovu, kama ilivyotokea na Yesu. Mshawishi alianza kutoka mambo madogo akichukua nafasi ya kosa la nguvu mwilini mwa Yesu kwa sababu ya kufunga. Matarajio yote yalikuwa dhidi ya namna ya utume wa masihi ambao Yesu alichagua.

 Yesu alishawishiwa kutumia uwezo wake kwa manufaa ya kibinafsi badala ya kwa ajili ya upendo, ya huruma na ya kuwahudumia wengine. Tena Yesu alishawishiwa kujisifa mwenyewe badala ya kumtangaza Mungu na Ufalme wake. Majaribu matatu ya Yesu yamaanisha majaribio yote ambayo yalikuwapo maishani mwake nyakati zote za kazi yake. Hata hivyo, alipata kushinda yote kwa sababu akaongozwa na Roho Mtakatifu na kuwa mtiifu kwa Baba yake.

Majaribu ya mali, nguvu na utukufu Yesu aliyokabiliana nayo hayakumzuia kufanya mapenzi ya Mungu. Kama ilivyotokea na Yesu, na Adam na Waisraeli, sisi pia tunashawishiwa kuishi bila kumwamini Mungu. Mitego ya mshawishi inatuongoza kupendelea kutumia mamlaka kuliko utumishi, kuamuru kuliko kutii, kudanganya kuliko kusaidia, kulazimisha kuliko kupendekeza, kutafuta upendeleo kuliko kupenda, kuwa wanafiki kuliko kuwa binadamu wa kweli.

Kama Yesu amekwisha kumshinda adui ya Mungu, ndilo chaguo lake msukumo ili chaguzi zetu ziweze kufanya tofauti, yaani kuwa muhimu sana. Kulingana na Mt. Agustino “Ikiwa katika Kristo tumeshawishiwa, katika yeye tutamshinda shetani. Kristo angeweza kumtupa mshawishi mbali sana naye; lakini ikiwa yeye hangalikuwa ameshawishiwa hangetufundisha jinsi ya kushinda juu ya majaribu.” Kweli yeyote ambaye anaufuata mfano wake wa kumtii Baba na kufunguliwa kwa msaada wa Roho Mtakatifu anapata kufanya mapenzi ya Mungu na kushinda majaribio yote.


Fr Ndega

segunda-feira, 20 de fevereiro de 2023

WAKATI MWAFAKA UMEANZA

 

Kutafakari kutoka  Yoe 2, 12-18; 2Kor 5, 20-6:2 Mt 6, 1-6; 16-18




 

    Kupitia sherehe hii ya Majivu tumeanza wakati wa kwaresima. Kwaresima ni siku arobaini za maandalizi kwa adhimisho la fumbo la Pasaka ya Kristo. Wakati huu unatukumbusha siku arobaini ambazo Musa alibaki milimani Sinai; pia miaka arobaini ya Wana wa Israeli jangwani; tena siku arobaini za Eliya akitembea mpaka milima Horebi na siku arobaini za Yesu jangwani aliyeongozwa na Roho Mtakatifu.

    Wakati wa kwaresima unalenga kuwa uzoefu wa jangwa. Kwa upande wa viongozi wengi katika biblia jangwa palikuwa mahali pa mkutano na Mungu kwa hamu na uzoefu wa utakaso. Walitafuta mahali huko kabla ya matukio muhimu maishani mwao ili waweze kuchukua ahadi kwa nguvu na uaminifu. Vivyo hivyo, ni Kwaresma kama maandalizi kwa tukio muhimu sana la imani yetu, yaani Ufufuko wa Yesu.   

    Huu ni wakati kwa kutafakari kwa njia ya ndani kuhusu huruma ya Mungu na hali yetu ya wenye dhambi. Dhamiri kuhusu matokeo ya dhambi katika maisha yetu inatuongoza kumwomba Mungu kulingana na somo la kwanza, yaani “Wahurumie watu wako ee Bwana!” nasi tunajua kwamba Mungu anawahurumia watu wake sio kwa sababu tunastahili, lakini kwa sababu hii ni tabia yake ndiye mwenye neema, amejaa huruma; si mwepesi wa hasira, bali ni mwingi wa rehema.

    Kulingana na Baba Mtakatifu Francisco, “Mbele ya hali kubwa ya dhambi, Mungu anajibu kwa msamaha kamili. Huruma itakuwa daima kubwa kuliko dhambi yoyote, na hakuna awezaye kuuwekea mipaka upendo wa Mungu anayesamehe daima.” Kwa hivyo tunaalikwa kumrudia yeye kwa imani kubwa na kuutumainia wokovu wake.

    Somo la pili linaongea kuhusu mahitaji ya upatanisho na Mungu kwa sababu yeye mwenyewe anatupa nafasi ya kufanya hivyo kwa njia ya Mwanae Yesu Kristo. Huu ni wakati wa neema, nasi hatuwezi kuipokea neema ya Mungu bure. Hebo tuonyeshe tabia ya toba kutoka ndani! Tubuni na kuiamini injili”, asema Yesu. Wakati wa mabadiliko na wa wokovu ndio sasa.

    Katika dini ya kiyahudi, kuna hatua tatu muhimu sana ambazo zinadhihirisha utambulisho wa myahudi wa kweli, yaani sala, sadaka (itolewayo kwa maskini) na kufunga. Hasa wakati huu wa kwaresima tunaalikwa kuchukua hali hizi kama ishara ya toba yetu. Yesu alipopendekeza hatua hizi tatu, yeye aliwakumbusha wafuasi wake kuhusu tabia ya roho ambayo inapaswa kutoa maana kwa hatua hizi. Wakati wa Yesu, kufunga kulikuwa shughuli ya kawaida, naye pia alifunga kwa wakati wa siku arobaini jangwani kabla ya kuanza ujumbe wake kwa umma.

    Yesu alitaka kwamba wanafunzi watende kwa tabia ya kweli sio kama ile ya baadhi ya watu (wanafiki) ambao walipofunga wakaonyesha huzuni ili wapate kuonekana kwa watu kuwa wanafunga. Yesu alitokubali tabia hii na kusema kwamba wamekwisha pata tuzo lao. Kufunga kwetu tulio Wakristo ni tabia ya toba na ya ushirikiano na Kristo ambaye alifunga kwa siku arobaini na baadaye aliteseka kwa ajili yetu. Mtakatifu Agostino alisema kwamba “kufunga kwetu ni halali ikiwa kunachoma ndani yetu tamaa ya kumwona Kristo”. Kufunga kunalenga kutusaidia kujinyima wenyewe ili tuwe watu bora. Tunaweza kueneza ujumbe huu hasa kwa ajili ya kufunga baadhi ya maneno, ya matendo na ya mawazo ambayo si mazuri katika uhusiano wetu na wengine.  

    Kuhusu sala, ni vizuri pia kuufuata mfano wa Bwana wetu. Yeye alikuwa mtu wa sala na aliijulisha sala kama njia kamili ya kuwa mwaminifu kwa mpango wa Mungu. Sala yake ilikuwa maonyesho ya uhusiano wa ndani na Baba na mwaliko ili wanafunzi wake wafanye vivyo hivyo kama utambulisho naye. Kwaresima ni wakati wa sala kwa hamu zaidi, kwa kufungua akili zetu na mioyo yetu kwa tendo la wokovu wa Mungu. Huu ni wakati pia wa kutenda matendo ya huruma kwa wenzetu, kwa kuonyesha juhudi yetu ya kubadilisha hali yetu na kandokando yetu. Majivu usoni ni ishara ya udhaifu yetu na kukubalika kwetu kuhusu mwaliko wa Kanisa wa toba kwa sababu wakati wa kuukaribisha wokovu wa Mungu na kuiamini injili ndio sasa.   


Fr Nega

sábado, 18 de fevereiro de 2023

UPENDO BILA MIPAKA

 

Kutafakari kuhusu Law 19,1-2.17-18; 1Kor 3,16-23; Mt 5,38-48




 

    Uumbaji wa mwanadamu ulikuwa ni tendo la upendo. Wakati Mungu alimwumba alisema: “Tumfanye mtu kwa mfano wetu, kwa sura yetu.” Kwa hiyo, tangu asili binadamu ameitwa kutenda kama Mungu alivyo. Kutenda kama Mungu ni kupenda. Ahadi yote ambayo mtu anachukua katika safari yake duniani inapaswa kumwongoza kwenye mwelekeo huo.

    Hivyo, tunaweza kuelewa sababu ya agizo la sheria katika Agano la Kale linalosema, “Muwe watakatifu kwa kuwa mimi Bwana, Mungu wenu, ni mtakatifu.” Sheria hii ni njia ya utakatifu kwa Wayahudi. Kwa sababu ya utakatifu wa Mungu, watu ambao wamechaguliwa naye wameitwa kuwa watakatifu, na njia ya kufikia lengo hili ni “kumpenda jirani yao kama nafsi yao wenyewe.” Matarajio ya Mungu ni kwamba waweze kutenda kama yeye alivyo.

    Andiko la pili linatuambia kwamba Yesu ametupa Roho wake naye huyo Roho anaishi ndani yetu. Hivyo maisha yetu yamekuwa hekalu la Mungu. Hii inathibitisha wito wetu wa kuwa watakatifu, kulingana na mpango wa Mungu tangu mwanzo. Uwepo wa Roho Mtakatifu ndani yetu ni msaada ili matendo yetu yawe matakatifu.

    Mafundisho ya Yesu yanalenga kuzaa uhusiano mpya kati ya watu na Mungu na kati ya watu wenyewe. Yeye anaonyesha kuwa ukamilifu wa Baba ni msukumo wa ukamilifu wa wana wake. Hili si jambo lisilowezekana, bali Yesu mwenyewe anajulisha, hatua kwa hatua, jinsi ya kumkaribia Mungu hata jinsi ya kuishi kama yeye aliyejaa upendo na ukarimu.

    Maneno haya “jicho kwa jicho na jino kwa jino” ambayo Yesu aliyataja, inaitwa “Sheria ya Talioni”. Sheria hii haikulenga kuwa msukumo kwa ajili ya ukatili ama wa kisasi, bali “ilikusudiwa kuzuia kulipiza kisasi, na hivyo kumlinda mtu aliyefanya kosa asipewe adhabu kubwa kuliko uzito wa kosa lenyewe.” Kweli sheria hii ilizaliwa kwa sababu “mara nyingi adhabu ilikuwa kubwa kuliko kosa.” Hata hivyo, njia hii iliyofundisha na Sheria hii haikuonyesha mapenzi ya Mungu, ambaye aliagiza “wampende jirani kama nafsi yao.”

    Kama nia ya Yesu ni kugundua tena mpango wa Mungu wa kiasili, anataka kuwafundisha watu kwa njia tofauti. Yeye hawalazimishi wasikilizaji wake kuchukua ahadi hii, bali ili waweze kumfuata kwa kweli kuna masharti. Wakati watu wengine wanapenda tu wale wanaowapenda wao, kwa upande wa wanafunzi wa Yesu ni masharti kuwapenda hata maadui zao na kuwatendea mema wale wanaowachukia. Huu ni upendo bila mipaka ulio tabia ya upendo wa Kikristo. Lengo la jambo hili ni tuwe watoto wa Mungu ambaye anazitoa zawadi zake kwa wale walio wema na kwa wabaya. Anafanya hivyo kwa sababu ni tabia yake na kwa sababu anataka tujifunze kutoka kwake. Ingawa hatustahili zawadi zake, hatuwezi kuweka mipaka katika ukarimu wake.

    Mwanafunzi wa kweli wa Yesu “hashindani na mtu mwovu”, bali anatoa “shavu tofauti la maisha” na njia tofauti ya kutenda. Hii inamaanisha kumpa mwingine nafasi ya kufikiri vizuri na kubadilisha matendo yake. Mafundisho ya Yesu yanatuimarisha kutumia wema wa moyo na matendo mema kwa kumwombea mtu mwovu. Kwa msaada wa Mungu tunaweza kuibadilisha hali ya uovu kwa sababu yeye mwenyewe ana mazoea ya kubadilisha hali mbaya kuwa hali nzuri na hali ya mauti kuwa hali ya uzima. Kifo cha Mwanae kilikuwa tendo baya la wanadamu, lakini yeye alibadilisha hali hii mbaya kuwa ni manufaa ya wokovu wetu. ushuhuda wazi sana ya hili ni wakati Yesu alipokuwa msalabani akiteswa na maadui wake, akawaombea msamaha kwa Mungu Baba. Pia aliwatetea kuwa hawakujua walilolifanya.

    Kutokana na mfano wa Kristo, anayeitwa pia “nabii asiye na ukatili”, njia ya kipekee ya kuushinda ukatili ni kujibu kwa ishara za amani. Yesu anataka kwamba tabia zetu zishinde mwelekeo wa kijamii kwenye kisasi, ukatili na ukabila. Ukabila unauharibu undugu na kuukanusha utambulisho wetu wa Kikristo. Kulingana na Baba Mtakatifu Francisco, “kipimo cha utambulisho wetu kama watoto wa Mungu ni tabia ya huruma.” Kama wafuasi wa Yesu sisi sio bora kuliko wengine, lakini tunapaswa kutenda tofauti, yaani kulionyesha “shavu lingine.” “tunapowachukia maadui wetu tunawapa uwezo juu yetu: uwezo juu ya usingizi wetu, hamu yetu ya chakula, shinikizo letu la damu, afya yetu na furaha yetu” (Dale Carnegie). Kwa kifupi, Hatuwezi kuruhusu kuwa waovu waamue jinsi tunavyopaswa kutenda.

    Kuna hadithi fulani inayoongea zaidi kuhusu hayo. “Mwandishi fulani anayeitwa Sydney Harris, anatuambia hadithi ambayo ilitokea alipoandamana na rafiki yake kwa duka la magazeti. Rafiki yake alimsalimia mwanagazeti kwa heshima sana, lakini kama jibu, mtu huyo alimtendea vibaya. Rafiki wa Harris akikubali gazeti lililotupwa kwa njia mbaya kwenye mwelekeo wake, alitabasamu kwa heshima na kutakia wikiendi njema kwa mwanagazeti. Baadaye,  walipotembea njiani, mwandishi alimwuliza rafiki yake, akisema, “Mtu huyo ana tabia mbaya kwako daima?” “Ndiyo, kwa bahati mbaya, yeye alivyo.” Na wewe una tabia ya heshima na ya kirafiki kwake daima?” “Ndiyo, mimi ndivyo.” “Kwa nini wewe ni mtu mwema mno kwake ikiwa yeye ana tabia mbaya kwako?” “Kwa sababu sitaki kwamba aamue jinsi ninavyopaswa kutenda.”

    Ndiye Yesu mwenyewe ambaye anatualika kutenda vivyo hivyo. Kulingana naye, uovu hauwezi kuondoa uovu, bali ni wema tu unaoweza kufanya hivyo. Tupendane kama Yesu alivyo na, kwa njia ya upendo huu, tuweze kuijenga jamii inayotarajiwa na Mungu kwa watoto wake.

 

 Fr Ndega

quinta-feira, 26 de janeiro de 2023

UTABIRI WA WAKATI MPYA

 

Sf 2,3;3,12-13; 1Cor 1, 26-31; Mt 5, 1-12




 

Maisha kamili yanaitegemea furaha ya kweli ambayo Yesu pekee yake anaweza kutuletea. Yeye alifanya hivyo kupitia kuhudhuria hali yetu ya kibinadamu akianzisha njia kamili ya kuishi. Njia hii inamhusu Mungu nayo inapitia unyenyekevu na haki. Mungu mwenyewe hana macho kwa waliotenda udhalimu wala kwa wanafiki bali kwa wanyenyekevu. Yeye yu makini sana kwa kilio chao naye yuko tayari kuwatendea mema kwa maana maisha yao yanathamini sana kwake. Kupitia Yesu anaonyesha upendo maalum kwao ambao wanamtumainia yeye peke yake.  

Katika andiko la Kwanza, nabii Sefania anatambua ndani ya maskini na wanyenyekevu uwezo mkubwa wa kumtafuta Mungu na kumtegemea yeye katika mambo yote. Mungu anaijua hali ya maskini na ya wanyenyekevu naye anaguswa na mahitaji yao. Maisha ya maskini na ya wanyenyekevu yanashuhudia kwamba kimbilio ambalo linatuhakikishia usalama sio pesa wala ulaji, bali ni Mungu peke yake. Kweli Mungu anapatikana kwa wanaotaka kukutana naye, lakini ni wanyenyekevu wa moyo tu wanaoweza kuuona uso wake, yaani kufanya uzoefu wa uwepo wake.  

Mtakatifu Paulo anasisitiza kuhusu tofauti kati ya mawazo ya Mungu na ya mawazo ya kidunia. Kulingana na mawazo ya kidunia ndio wenye umaarufu, wenye nguvu na matajiri waliotambuliwa kama watu wenye thamani. Badala yake, Mungu anawathamini na kuwasaidia waliodharauliwa na dunia hii yetu, yaani maskini na wanyenekevu. Kama wafuasi wa Kikristo, hatujaitwa kuifuata hekima ya kibinadamu wala kuutafuta umaarufu wa kidunia. Wito wetu unatoka kwa Mungu na kupaswa kuyafuata mawazo yake na njia zake kama Kristo alivyo.    

Andiko la injili ni mwanzo wa ile iliyojulikana kama “Hotuba ya mlimani” iliyotangazwa na Yesu. Hotuba hii kabisa inajumuisha sura tatu, yaani kutoka 5 mpaka 7. Kwanza kabisa ni muhimu sana kuifahamu nia ya Mathayo alipoandika toleo lake. Yeye aliandika kwa Wayahudi na kwa hivyo, alimjulisha Yesu kama “Musa Mpya” na aliye utimilifu. Mambo yote ambayo yanamhusu Kristo yanaileta hali mpya. Hivyo, Mlima wa “heri nane” unatukumbusha hali ya Mlima wa Sinai; ujumbe huu wa “Heri nane” ni mafundisho mapya kuhusu Amri za zamani; upendo wa kindugu ni haki mpya ambayo inashinda haki ya walimu wa Sheria na Mafarisayo, n.k.

Katika biblia, mlima ni mahali muhimu sana. Huko Mungu anajifunua mwenyewe na kufanya agano na Israeli. Tena huko baadhi ya viongozi waliweza kukutana na Mungu na kupokea kutoka kwake miongozo kwa maisha yao na ya watu waliokabidhiwa kwao. Yesu alichagua mahali huko kwa hotuba yake ya kuuanzisha ufalme wa mbinguni, yaani mapendekezo ya kupata furaha ya kweli kulingana na matarajio ya Mungu. Huu ni mpango wa maisha ambao Yesu aliishi kwanza kabla ya kupendekeza kwa wote. Kwa kifupi, ndani ya Heri nane tunaweza kukuta nafsi ya Yesu mwenyewe katika uhusiano wake na Mungu. Katika yeye na kwa sababu yake sisi tu wenye heri. 

Wakati Yesu alipotangaza Ufalme wa Mungu kwa mara ya kwanza, aliamua kuhubiri maneno ya faraja kwa wale waliokuwa na mahitaji na mateso mengi na kumtumainia Mungu, yaani walio kipaumbele katika Ufalme. Kweli, huko hawakwako wenye nguvu ama matajiri, bali maskini kwa aina mbalimbali. Tunahitaji kuchukua andiko hili la Mathayo pamoja na lile la Luka (6, 20-26) linalofanana zaidi na yale aliyofundisha Yesu. Hali ya maskini inagusa sana moyo wa Yesu naye alifanyika mwili akikubali hali hii ili kuonyesha ukaribu wa ufalme wa Mungu hasa kwa ajili ya wanaofunguliwa kwa mpango wa Mungu kuyahusu maisha yao. Ufalme wa Mungu ni wao.

Watu Hawa walionyeshwa na nyuso nyingi, yaani, “walio maskini wa roho ndio wasio na tamaa ya makuu bali wanaweza kuyasalimisha maisha yao mikononi mwa Mungu; wenye huzuni ndio wanaoguswa na uchungu wa wenzao; wenye upole ndio wanaoishi kwa ushirika na moyo wa Mungu; wenye njaa na kiu ya haki ndio wanaojitolea kwa kujenga jamii nzuri; wenye rehema ndio wanaoguswa na huruma ya Mungu ili wawe chombo cha huruma hii; wenye moyo safi ndio wanaoweza kumjua Mungu; wapatanishi ndio wanaosaidia uzoefu wa kindugu katika jumuiya zetu; wanaoteswa kwa ajili ya haki na kwa jina la Yesu ndio walio mashahidi wa wema wa Mungu kati yetu. Ufalme wa mbinguni ni tuzo yao.  

Sisi, tulio wafuasi wa Yesu, tunaalikwa kuchukua ujumbe wa “Heri nane” kama mpango wa maisha. Hatuhitaji njia nyingine ya kuishi kwa ajili ya kupata furaha ya kweli. Mambo yote Yesu aliyotaka kusema kwa wanaotaka kumfuata yapo hapa. Mungu anataka tuwe wenye furaha, lakini njia zake zina masharti yaliyo Heri nane yanayotualika tuweze kubadilisha njia ya kuona na ya kuishi. Hii ni njia ngumu, lakini hatuko pekee yetu. Mungu yu pamoja nasi kwa sababu hawaachi wale wanaomtumainia yeye. Maisha yetu yana thamani kubwa kwake. Jibu linalompendeza ni tuweze kuishi kwa uaminifu yale aliyoishi na kuyafundisha Yesu. Huu ni utabiri wa wakati mpya. Ingawa ufalme upo katika Yesu, yeye mwenyewe anatambua thamani za ufalme huu duniani na katika hali ya jumuiya zetu. Neema yake ituimarishe tuwe vyombo vya thamani za ufalme huu.


Fr Ndega